Nicoletta

De Hongerige Man en ik waren afgelopen zaterdag op een Haags feestje waar een Italiaanse dame binnenstapte. Onmiddellijk ontfermde DHM zich over haar, wat er op neerkwam dat hij haar volgoot met afwisselend margharita’s en prosecco, haar de liefste woordjes uit zijn 2ejaars-Italiaanse-les-woordenschat toefluisterde en ervoor zorgde dat er niemand anders naast haar op de bank kwam zitten. Ik kon hem geen ongelijk geven. Ze was beeldschoon. Op haar gebruinde rechterschouder droeg zij een intrigerende tatoeage. En ze kon zonder haperen alle voetballers uit het Nederlands elftal opnoemen. Toen haar beschermheer even naar de keuken liep voor een nieuwe fles bubbels greep ik mijn kans en plofte naast haar neer. Ik vroeg waar ze vandaag kwam (de klassieke openingsvraag van Italianen; let er maar eens op), en wat daar zoal te eten valt. Zo ruimde ik mijn echtgenoot uit de weg en leerde en passant een heleboel interessants over Val d’Aosta. Bijvoorbeeld dat ze er verzot zijn op de Mora bitterballen die Nicoletta na elk bezoek aan Nederland mee terug neemt. Dat vond ik grappig om te horen, maar ook onbegrijpelijk. Nicoletta vertelde namelijk ook dat ze in Aosta al eeuwenlang lardo d’Arnad eten (vet, wit spek van de rug van het varken) op geroosterd brood, bedruppeld met honing en bestrooid met gehakte hazelnoten. Wie eet er nu Mora bitterballen als je ook lardo hebt? Ik heb het natuurlijk meteen uitgeprobeerd. Met andere lardo, want die uit Arnad is in Nederland lastig te vinden, maar evengoed smaakte de combinatie van romig zout spek, geurige honing, knapperig brood en nootjes sensationeel.

Janneke Vreugdenhil

De nrc.next-barbecuewedstrijd komt eraan. Stuur je beste barbecuerecept naar nrcnext.nl/koken.