En dit is mijn vriend en dit is mijn tapijt

Vandaag ben ik een grumpy old woman. En ik vraag: moeten we ons nu het zomer is nóg meer voor de medemens interesseren dan we toch van de televisie altijd al moeten? Er is niets anders meer te zien dan al of niet ‘gewone’ mensen die dingen met je willen delen die zelfs niet eens gênant zijn – ze kunnen je gewoon niets schelen. Je begrijpt niet wat programmamakers bezielt. Ze dienen allerlei kleinigheden geheel en al ongevormd op en dan moeten wij maar denken: goh, leuk. Of misschien hoeven we dat niet te denken, als we maar kijken.

Bijvoorbeeld maandagavond naar Memories extra waarin mensen vroegere liefdes gaan terugzoeken. Vaak vakantieliefdes, wat zinloos is, zou je zeggen. Het blad dat ik las toen ik de vakantieliefdeleeftijd had, Vingt ans heette het, schreef eens een stuk dat ik uitknipte en in mijn toenmalige dagboek plakte: ,,Als uw (Franse bladen zeiden ‘u’ tegen hun twintigjarige lezeresjes) mooie vakantieliefde verduistert met het verdwijnen van de zon, probeer hem dan niet weer op te krikken”. Leek me altijd een zinvolle stelregel, maar de vrouw die 25 jaar geleden vergeefs op Italiaanse Antonio zat te wachten die haar in de kerstvakantie op zou komen zoeken, denkt er anders over. En Antonio ook, zo blijkt: „Als ik wist dat ik binnenkort zou sterven, zou ik hemel en aarde bewegen om haar nog een keer te zien.” Nu en dan zien ze elkaar nog eens, en dat is leuk, en dan zoeken ze elkaar nog eens op met huidige gezinnen en al, en „dat voelt echt als een afronding”. Fijn hè, voor Antonio en Dingetje, heb haar naam even gemist. En dan zijn er ook nog Gerard en Maria die destijds verloofd waren en Henny en Patrick. Patrick landt net vanuit Amerika op Schiphol in een wild T-shirt en Henny vliegt hem om de hals. ’t Is of die dertig jaar niet meer bestaan. „Het was zó intens, echt het was zó intens” en Henny’s vriendin zegt: „Ze is veel meer zichzelf geworden, vind ik” en Anita Witzier zit daar in de huiskamer van die vriendin te knikken om te onderstrepen dat wij dat thuis ook echt fijn zullen vinden om te horen, dat Henny zoveel meer zichzelf is geworden.

Het is voor de mensen zelf natuurlijk belangrijk en interessant, maar waarom, oh vertel mij Hilversum, wáaróm moet ik dit zien?

Gisteravond nog meer van dat soort meligheid, Vinger aan de pols over een presentatrice met de ziekte van Crohn. Nu dat is erg genoeg, daar doe ik niets aan af, maar moet de kijker daarom haar voormalige meisjeskamer in haar ouderlijk huis zien en daarbij te horen te krijgen dat die muur vroeger een ándere kleur had? Oh, een andere kleur zegt u – wat mag dat voor kleur geweest zijn?

En dan Pia Dijkstra met een gezicht alsof ze schroomvallig een zeer belangwekkende vraag stelt: „Je hebt vannacht bij je ouders geslapen?” Aaargh! Laat die vrouw slapen waar ze wil, wens haar sterkte, wees aardig tegen haar, maar vertel ons op de televisie een verhaal, geef vorm, doe iets, maar kwezel niet een beetje mee met de mensen hun leventjes.

En toen kwam ook nog een Profiel over Patty Brard, iemand van wie je – als je niet gedwongen wordt televisie te kijken of Privé te lezen – gemakkelijk nooit gehoord kan hebben, want ze kan niets behalve op de televisie verschijnen. Zag haar laatst ook al in dat tenenkrommende programma Ranking the stars waarin allemaal tv-typetjes op een tribune over elkaar zitten te praten onder leiding van, ook dat nog, Paul de Leeuw. Gaan ze bespreken wie er vaak naar het naaktstrand zou gaan, althans van wie de mannelijke kijkers dat zouden dénken. Hoe boeiend kan het worden. En daar zit Patty Brard dan ook bij, geweldig veel misbaar te maken als iemand denkt dat zij wel eens naar het naaktstrand zou gaan. Nóóit! En als één van de andere dames zegt dat Brard wel op televisie naar de wc gaat en haar stront aan de camera laat zien (ja! en de camera vond het héél interessant hoor) dan reageert zo’n Patty alsof die vrouw een vleesgeworden roddelblad is. Een profiel dus van Patty Brard, waarin een voormalige werkgever van ‘Patty’ ons zijn voormalige kantoor liet zien waar vroeger een ander vloerkleed op de vloer lag. Rood.