Een willekeurige piemel

Het voetbal was dan wel niet wat iedereen zich had gedroomd, maar op muzikaal gebied hebben we rondom het EK absoluut niet te klagen gehad.

Je had Viva Hollandia (met hermetische teksten als: ‘Wij zijn op alle fronten actueel, ook seksueel’). Dat was natuurlijk een en al hitpotentie, maar toch was dit niet het mooiste voetballied. Nee, die eer krijgt een lied dat veel fouter was, en op geen enkele manier politiek correct. Toch (of misschien daarom) moest ik er wel om lachen. Het lied ging eigenlijk helemaal niet over voetbal, maar werd wel veelvuldig gezongen door voetbalfans in de straten van Bern en Bazel, en het ging zo. Op het moment dat er een vrouw langskwam, liefst een mooie, dan zongen de fans: ‘Daaaaar… moeoeoeoet… een… PIEMEL in, daar moet een PIEMEL in!’ Op de wijs van ‘Hij is een hondenlul.’ Ten eerste is het mooi hoe een scheldlied voor een scheidsrechter kan worden getransformeerd tot een lied over appreciatie van de vrouw.

Ten tweede is het lied interessant wat betreft taal. Het woord ‘daar’ laat in het midden wat er eigenlijk precies moet gebeuren met die piemel. ‘Daar’ verwijst naar de vrouw als geheel, waar een willekeurige opening in gezocht moet worden. Een holistische benadering.

Ook het woord ‘een’ is goed gekozen. Er wordt niet gezongen: ‘daar moet MIJN piemel in’, nee, het gaat om een willekeurige piemel. De voetbalsupporters zijn één geheel, als een van hen zijn piemel in zou kunnen zetten, is iedereen blij. Dat heeft iets solidairs. Tegelijkertijd wordt er ook mee uitgedrukt hoe zonde het zou zijn als er geen enkele piemel bereid zou zijn zichzelf in de vrouw te stoppen.

Maar het woord dat mij echt voor dit lied inneemt is toch het woord ‘piemel’; zo lief en niet bedreigend. Alsof de tekstdichter zelf ook wel begreep dat geen enkele vrouw te porren zou zijn.