Stoer doch nonchalant

Jan Cremer: Ik Jan Cremer

Jan Cremer wilde zijn wereldberoemde debuut Ik Jan Cremer (Zoem, 12 cd’s, € 29,90) blijkbaar niet zelf voorlezen, dus doet Hans Dagelet het. Een boek met zo’n karakteristieke toon voorgelezen door iemand anders dan de auteur, dat kan eenvoudig misgaan. Maar dat gebeurt niet: Dagelet heeft de vereiste stoere doch nonchalante toon die geen enkele twijfel toelaat, terwijl het ene onwaarschijnlijke verhaal na het andere in hoog tempo de revue passeert. Zo wordt het een fijne vertelling, die nergens meer schokt, maar er valt wel veel te lachen. ‘Ik heb het in één ruk uitgelezen’, wordt W.F. Hermans geciteerd. Dat zal de luisteraar niet lukken: dertien uur is érg lang. Maar gek genoeg zit er toch genoeg afwisseling in Cremers aaneenschakeling van verhalen. De ellendige jeugd, het opgroeien als kunstenaar, de avonturen met vrienden op Ibiza, het geweld en niet te vergeten de seks: er valt genoeg te beleven.

Dagelet bewijst zijn kwaliteit vooral in de opsommingen. Het klinkt bíjna verveeld, zoals hij

vertelt over de wc op de trein, en vooral wat hij er allemaal is

kwijtgeraakt. Maar die toon

prikkelt juist de nieuwsgierigheid.

In de juiste doses gaat deze Ik Jan Cremer nergens vervelen.