GDF-Suez klaar voor nieuwe overnames

Gaz de France, voor 80 procent staatseigendom, en het Belgisch-Franse energiebedrijf Suez staan aan de vooravond van een omstreden fusie. Volgende maand volgt de beursgang.

Gasterminal van Gaz de France in het Zuid-Franse Fos-sur-Mer. (Foto AFP) A photo showing the gas carriers terminal of state-owned French utility company GDF (Gaz de France), 22 September 2006 in Fos-sur-Mer, southern France. Photo du terminal méthanier de Gaz De France dans la zone du Tonkin à Fos-sur-Mer, prise le 22 septembre 2006. AFP PHOTO PATRICK VALASSERIS AFP

De situatie leent zich voor een strikvraag in een quiz. Afgelopen donderdag verklaarde Gérard Mestrallet, de president-directeur-generaal van het energiebedrijf Suez, dat de energiegroep GDF-Suez zou kunnen deelnemen aan een overnamebod op de Spaanse energiegroep Gas Natural, in samenwerking met bank La Caixa. Vrijdag verklaarde Jean-François Cirelli, de president-directeur-generaal van Gaz de France (GDF), dat een overnamebod van GDF-Suez op Gas Natural „momenteel niet aan de orde” is en áls het ervan komt, dan zou het alleen om een niet-vijandig bod kunnen gaan. (Strik)vraag: bestaat de groep GDF-Suez?

Het goede antwoord hangt helemaal af van het moment waarop dat antwoord gegeven wordt. Tot 22 juli luidt het: nee. Daarna, met terugwerkende kracht vanaf 1 januari dit jaar: ja.

Althans, wanneer op 16 juli de aandeelhoudersvergaderingen van de twee energiegroepen zoals verwacht hun laatste, definitieve instemming aan het fusieproject geven.

Het is de laatste horde voordat op 22 juli met de beursintroductie, in Brussel en Parijs, van de energiegroep GDF-Suez een einde komt aan een van de meest omstreden fusiefeuilletons van de afgelopen jaren.

In februari 2006 kondigde de Franse regering, voor 80 procent eigenaar van Gaz de France, aan in te stemmen met een fusie van het bedrijf met de private Belgisch-Franse energiegroep Suez. Dat besluit leidde meteen tot protest van allerlei kanten.

Vanuit Europa omdat de Franse regering – met een ‘gouden’ minderheidsaandeel in het nieuwe geheel – grip zou krijgen op een tweede internationale energiegigant, na EDF. Bovendien beriep Parijs zich op „economisch patriottisme”: de combinatie GDF-Suez moest een bod van het Italiaanse Enel op Suez afweren.

In Frankrijk ontstond vooral ophef omdat de privatisering van Gaz de France – die in strijd was met eerdere beloftes – de angst aanwakkerde voor minder goede dienstverlening en stijgende energieprijzen. De regering hield vol: er moest iets met Gaz de France gebeuren om het bedrijf te laten meetellen in de internationale hergroeperingen op de energiemarkt.

De strijd werd aanvankelijk uitgevochten bij de Franse rechter. De Franse vakbonden kregen daar gedaan dat de fusie niet voor medio 2007 kon doorgaan. Tegen die tijd deed zich een nieuw probleem voor: Suez was intussen op de beurs zo veel meer waard geworden dan Gaz de France, dat een min of meer gelijkwaardige fusie irreëel was geworden. Het private Suez kon Gaz de France alleen nog maar opslokken.

Maar dat scenario, dat politiek erg gevoelig lag in Parijs, is nu vermeden. Wat de komende maand gebeurt, is een uitvloeisel van het politieke compromis dat Suez-topman Mestrallet en de Franse president Sarkozy vorige zomer door onderhandeling bereikten.

De oplossing is dat de afval- en waterpoot van Suez buiten de fusie wordt gehouden. Suez Environnement gaat op 22 juli als apart bedrijf naar de beurs. GDF-Suez is er voor 35 procent eigenaar van, de vijf grootaandeelhouders van Suez voor 12 procent. De aandeelhouders van Suez worden bij de fusie onder meer gecompenseerd met 1 aandeel Suez Environnement voor 4 in Suez.

Met die overeenkomst kunnen de energiegroepen Suez en Gaz de France fuseren op een ruilbasis van 21 aandelen GDF tegen 22 Suez. De financiële autoriteiten stemden deze maand in met de voorwaarden van de fusie, de Europese Commissie al eerder. Deze week voldeed Gaz de France aan een van de laatste Europese voorwaarden voor de fusie, door zijn aandeel van 25 procent in het Belgische elektriciteitsbedrijf SPE te verkopen aan zijn Franse neef EDF, voor 515 miljoen euro. Bovendien verkocht Suez zijn 51-procentsbelang in het Belgische gasbedrijf Distrigas aan het Italiaanse Eni voor 2,7 miljard euro.

Blijft over: GDF-Suez, een nieuwe Europese energiegigant, met, op basis van de cijfers over 2007 een omzet van 74,3 miljard euro, een nettoresultaat van 5,6 miljard en een schuld van 15,8 miljard. De Franse staat is er met 35,6 procent de grootste aandeelhouder van.

Dat is een pikant gegeven in komende Europese overnamegevechten, ook op de Nederlandse energiemarkt. Mestrallet en Cirelli noemden al in het voorjaar van 2006 niet België, maar de Benelux de noordelijke basis van de groep.

Maar vooralsnog gaan de speculaties vooral over de honger van GDF-Suez in het zuiden, Spanje. Mestrallet is immers straks eerste man. Maar het Spaanse bouwbedrijf ACS, dat 12,4 procent van Iberdrola bezit, wil een Spaanse energiereus creëren uit een fusie van Gas Natural en Iberdrola.