Neil Young

Nils Lofgren in Amsterdam Foto Isabel Nabuurs Nederland, Amsterdam, 19-06-08 Nils Lofgren (gitarist bij Bruce Springsteen) Foto: Isabel Nabuurs Nabuurs, Isabel

„Neil Young was mijn entree in de grotemensenwereld. Ik was zeventien, zat in een bandje en wilde leren hoe je beroemd moest worden. Dus klopte ik aan bij de kleedkamers van mijn helden. Neil en zijn producer David Briggs zagen dat ik nog maar een broekie was, dus gaven ze me een cola en lieten me vier shows achter elkaar kijken naar Crazy Horse. De schellen vielen van mijn ogen. Danny Whitten, wat een zanger! Na dat weekend was ik ingewijd en mocht ik meedoen op Neils volgende plaat. Als pianist, terwijl ik eigenlijk alleen accordeon kon spelen. En een beetje gitaar.”

Nils Lofgren is al meer dan twintig jaar gitarist in de E Street Band van Bruce Springsteen. Daarnaast verdiende hij zijn sporen als solist en gastmuzikant van Neil Young op de langspeelplaten After The Gold Rush en Tonight’s The Night. Als tegenprestatie maakte Lofgren anno 2008 de cd The Loner waarop hij eenzame akoestische versies brengt van zijn dierbaarste Neil Young-nummers. Alleen Lofgren mag dat, want zijn vertolkingen van de Buffalo Springfield-klassieker Flying on the ground is wrong en een sober Like a hurricane zijn te mooi voor woorden.

„Na de opname van After The Gold Rush kreeg ik een gitaar cadeau van Neil; de Martin D-18 die je op de binnenhoes van zijn plaat ziet. Op die gitaar heb ik de meeste nummers van The Loner gespeeld. Neils ziel zit erin. Ook omdat ik kan voelen waar de nummers over gaan. Ik was erbij toen World on a string werd opgenomen, tijdens de zwaar emotionele sessies waarbij we de dood van Danny Whitten door een overdosis heroïne herdachten. Neil heeft nog veel meer nummers over die traumatische gebeurtenis geschreven. Toen ik The needle and the damage done probeerde te zingen, werd het een veel te gladde uitvoering. Die heeft mijn cd niet gehaald. Het moest de rauwe klank van een man alleen met een gitaar of een piano worden.

„Nummers als Long may you run en Don’t be denied zijn zo autobiografisch dat je er eigenlijk af moet blijven. Maar ze waren van toepassing op mijn eigen artiestenbestaan. Omdat ik ook heb meegemaakt hoe je in veel te oude auto’s naar concerten moet rijden. En hoe de haaien van de platenindustrie zich aandienen zodra je een beetje succes hebt. Zelf ben ik nooit een hitartiest geweest, behalve hier in Holland waar Shine silently het goed heeft gedaan. Dank u, Holland. Gelukkig kan ik me al jaren uitstekend handhaven als gitarist in de band van Bruce.

„Of ik die oude gitaar nog wel eens meeneem op tournee? Nee, natuurlijk niet. Gitaren uit de jaren zestig en zeventig zijn gewild als verzamelobjecten. Filmsterren en fotomodellen kopen ze voor veel geld. Die schitterende D-18 van Neil Young is nu een museumstuk geworden. Ik heb er zijn liedjes op gespeeld, maar verder mag je er alleen maar naar kijken.”

The Loner: Nils Sings Neil is uit bij Bertus.