Een ander, gelukkiger Rusland

Ruim 700.000 mensen gingen zaterdagavond in Moskou de straat op om de zege van Rusland op Nederland te vieren. „We zijn zo trots, zo trots.”

„Olé, olé, olé, olé, Rossia vooruit”, roept het meisje dat haar beha uit het raam van een BMW-jeep houdt en al haar bewonderaars kussen door de lucht toewerpt. Op het dak van een Mercedes-terreinwagen die haar inhaalt, dansen twee twintigers. Ze zwaaien met Russische vlaggen en roepen „Rusland! Rusland! Rusland!”

Het is twee uur ’s nachts. Na afloop van de Russische voetbaloverwinning op Nederland is in Moskou een spontaan volksfeest ontketend dat zijn gelijke niet kent in het Rusland van Poetin, waar de meeste volksfeesten uitvoerig door het Kremlin worden geregisseerd. Alle grote straten die naar het Kremlin leiden, zien zwart van de mensen. Volgens de politie zijn meer dan 700.000 mensen op de been. Ze juichen, ze huilen, ze zijn trots en willen dat met iedereen delen.

Over de Nieuwe Arbat, een van de belangrijkste verkeersaders in het centrum, rijden duizenden uitzinnige jonge Russen luid toeterend en schreeuwend rond. Op de trottoirs omhelst rijk en arm elkaar, de glanzende Lexus verbroedert zich met de gebutste Lada. Agressie is nergens te bekennen.

Uit een zwarte BMW met een parkeervergunning van de presidentiële staf op de voorruit hangen twee jongens. „Nederland heeft ook heel goed gespeeld hoor”, zeggen ze sportief tegen de Nederlander die hen feliciteert. „Maar wij hebben gewonnen, sorry.”

Voorbijgangers omhelzen elkaar spontaan, vrouwen geven mannen die ze niet eerder hebben ontmoet een kus. Het is de vreugde van carnaval, waarin iedereen verliefd op elkaar is in de roes van de overwinning.

„Jullie waren een sterk team, maar wij waren gewoon sneller en beter”, zegt Gleb, een dertiger die het spektakel op straat welwillend gadeslaat. Hij kijkt naar zijn makker Joeri, die wil weten of Goes Gieddink in Nederland nu als een verrader wordt beschouwd. „Maar ik ben hem in ieder geval dankbaar dat hij ons heeft geleerd te voetballen en te winnen”, zegt hij. „We zijn zo trots, zo trots.”

Gleb herneemt het woord. „Dit is ook een belangrijke overwinning voor ons, omdat precies in deze nacht in 1941 Duitsland Rusland binnenviel en we toen een grote nederlaag leden. Eigenlijk zou het het mooiste zijn als we straks tegen Duitsland moeten spelen.”

De dertigjarige advocate Olga voegt zich bij hen. „Ik heb in een echt overvolle bar naar de wedstrijd gekeken”, zegt ze. „De eigenaar loofde een rondje uit als Rusland een derde doelpunt zou maken. Nou, dat werd een dure grap voor hem.” Olga woont en werkt in Londen, uit onvrede over het autoritaire regime in haar land. „Maar nu ben ik toch echt heel erg blij, als ik al die vrolijke mensen hier zie. Het is een ander Rusland, een gelukkiger Rusland.”

Op het dak van een BMW zit een dikke blote man in onderbroek. Hij juicht in de verte en zwaait met een vlag. Uit het open dak van de Mercedes naast hem puilen de wulpse bovenlijven van twee jonge vrouwen in cocktailjurk. Ze zwaaien met flessen champagne en dansen op muziek die uit de auto schalt. „Rusland! Rusland!” roepen ze vanuit hun rijdende discotheek.

Dan komt een stretched limousine aangereden, voorafgegaan door een BMW met blauw zwaailicht. „Een hotemetoot van het Kremlin”, roept een man opgewonden. Uit het achterste raampje van de limousine, wuift, gekleed in roze colbert, zijn stropdas op half zeven, de extreemnationalistische politicus Vladimir Zjirinovski als Sinterklaas de menigte toe. Maar de politiek kan op dit moment niemand ook maar iets schelen.