Wierschuur – Heartbreak Hotel

Wandelaars zijn doorlopers. Ferme pas, minimaal vijf kilometer per uur, dat werk. Ik ook. Ik houd van stilstaan en kijken. Dat kan lang tot flink lang duren, maar dan zet ik er weer de sokken in. Prettig.

Maar nu gaat dat niet. Nu onderwerp ik me aan Walking, een wandeling die de Amerikaanse theatermaker Robert Wilson op het waddeneiland Terschelling heeft uitgezet. Behalve de route stelde hij regels vast: zo langzaam lopen dat je precies 4 uur doet over de vijf kilometer die de wandeling groot is; nooit je voorganger, die op zo’n vijftig à honderd meter afstand wandelt, inhalen; en niet stilstaan. That’s the deal.

Ik houd me aan die afspraak. Slenteren wil ik niet, dat is me te sloom, daarom verlaag ik mijn tempo door kleine passen te nemen. Ik zoek en vind een ritme en ondervind dat vertraagd lopen een stuk vermoeiender is dan doorstappen. Maar het land ondergaan, lukt des te beter.

De wind zorgt voor opgetrokken-schoudersweer, de zon komt en gaat. Ik vergaap me aan de rechte horizon achter het drooggevallen glitterwad. Een paarse rand hemel ondersteunt de wulpse witte wolken.

Moeilijker dan traag wandelen is niet stil te mogen staan. Dus ook niet om een tuiltje guichelheil te bekijken, kleine bloemen die hun paarse bladen achterover drukken ten gunste van hun spitse gele hartjes.

Ik krijg toch geen spierpijn?

Aan de rand van een veldje vol opgestoken gele grasstaarten struikel ik over een konijnenhol. „Slordig bos”, zou man zeggen. Maar hij loopt enige honderden meters achter me. Hoop ik.

Het lage tempo maakt dat de natuur me opslokt, helemaal nu de route een tunnelpaadje kiest door een romig elzen- en berkenbos met zwierende pluimen in zoveel soorten en pastelkleuren dat ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die alle vormen van gras en halm weten te determineren (en die zijn er).

Nu een wal op, dan het open veld weer in. Zilte grond met roestige laaggroei. Het langzaamaan doen gaat nu zomaar, zonder nadenken. Tijd is fictie, afstand onbelangrijk.

Ja, toch, ik krijg spierpijn.

De bomen langs het schelpenpad zijn zo verstrengeld met kamperfoelieranken dat de dieproze knoppen menshoog overhangen. Een kleine gedeukte brievenbus van Staatsbosbeheer staat in het niets pal, voor het geval die kiekendief (daar, hoog in het blauw) post kwijt moet.

De duinen worden van zand, met hanekammen van helmgras.

Het duin wordt beklommen, daar schuimt de zee.

Joyce Roodnat

5 km (+ 1 km langs het strand naar strandtent Heartbreak Hotel). Naar een ontwerp van Robert Wilson voor Terschellings Oerol. Het project wordt morgenavond afgesloten.