‘Warempel, de stoet stopt voor rood licht’

Henk Groenevelt (58) leidt het Nederlandse team dat de Zwitserse politie assisteert tijdens het EK voetbal. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en woont in Zeist.

‘Een betere PR voor Nederland is er niet’ Foto Stefan Walter Walter, Stefan

Donderdag 12 juni

Vandaag de voorbereiding voor de tweede wedstrijd van het Nederlands elftal. Even tijd genomen om bij te lezen op de EK08-website van het Centraal Informatiepunt Voetbalvandalisme. Sta verbaasd hoeveel informatie er op staat en hoeveel ik nog niet heb gelezen. Was ook hollen en (letterlijk) vliegen de afgelopen dagen.

Even met Rob, een van de coördinatoren, gesproken over de samenstelling van een politieteam voor het WK 2010 in Zuid Afrika. Heb inmiddels al een goed beeld van wat en wie ik wil.

Eindelijk eens aanwezig bij een briefing van het team omdat Rob nu naar een dagelijks overleg met de plaatselijke politie gaat. De andere coördinator, Hans, leidt de bijeenkomst deze keer en alles gaat weer in het Duits. Heerlijk om te zien en te horen hoe gemotiveerd dit team is. Geen klacht over de zeer lange werkdagen. Men geniet van het werk en beseft dat dit iets unieks is. Ik heb hen ook een compliment kunnen geven. De politie in Bern heeft veel waardering voor onze professionele wijze van werken. Dat kent men in Bern niet.

Vervolgens snel door naar de ambassade voor het periodieke veiligheidsoverleg samen met onder andere de KNVB en de AIVD. Goed overleg. Er is een beetje irritatie over de berichtgeving in Nederland over de organisatie in Bern als zou die chaotisch zijn. Alsof men onvoorbereid is op de toestroom van de Nederlandse supporters en de stad ontwricht was. Ik deel die mening niet.

Ook nog even over het bezoek van morgen van de premier en zijn gevolg gesproken. Afgesproken dat mijn team ook wat ondersteuning zal geven als hij in de binnenstad een wandeling maakt.

De middag weer voor een groot deel bezig geweest met het te woord staan van de media en verzoeken beoordelen om mee te mogen lopen met teamleden om een beeld te krijgen van hun werk. Een tijd bij Rob en Hans doorgebracht in het lokale informatiecentrum. Blijkt dat de informatie-uitwisseling en samenwerking daar ook erg goed loopt.

Was rustig in de stad en wij konden redelijk op tijd terug naar ons hotel. Nog wat gedronken en begonnen met dit dagboek.

Vrijdag

Kan de dag van de waarheid zijn. Als Nederland wint, wat mijn team hoopt, gaan wij naar Basel voor de kwartfinale. Eerst de eigen briefing en daarna naar UEFA-meeting. Verbaas mij elke keer weer dat er over dezelfde in mijn ogen vanzelfsprekende zaken wordt gesproken. De delegatie van de KNVB bestaat uit ervaren mensen die na zoveel jaren best weten dat de spelers geen sieraden om mogen hebben. Toch wordt het elke keer besproken. En zo nog meer zaken.

Weer naar het ‘Oranjeplein’ voor overleg met de ambassade. Als ik achter dat podium kom dan verbaast het mij elke keer weer hoe een kleine groep vrijwilligers het steeds weer lukt om die tienduizenden Oranje-supporters in een feestsfeer te brengen die als een olievlek door de hele stad gaat.

Vanaf half een weer regelmatig rechtstreeks in de uitzending van radio EKFM met informatie voor de Nederlandse supporters. Valt niet mee om een plek te vinden waar ik zonder veel lawaai iets kan vertellen. Het is van belang dat EKFM relevante informatie geeft voor supporters. Dit keer extra aandacht voor zakkenrollers. Iemand die overigens aangifte deed kreeg van de politie een folder met enkele tips. Een er van: mijd grote evenementen!

Eind van de middag de grote Oranjeparade. Men heeft vlak voor de brug verkeerslichten geplaatst om de stoet in delen de brug over te laten gaan om trillingen te voorkomen. En warempel, de stoet stopt voor het rode licht. Iedereen was verbaasd dat die Nederlanders dat deden.

Ik heb die parade nu al vaak meegemaakt, maar toch krijg ik er nog steeds kippenvel van. Die sfeer, die feestvreugde en vooral het effect op de vele belangstellenden langs de kant. Geweldig! Een betere PR voor Nederland is er niet. Ik vraag mij af of politici zich dat in Nederland wel realiseren.

Dit keer in de stad gebleven. Was er erg, nee, overvol. Schat dat er ruim 100.000 mensen zijn. Feestelijke sfeer. Door het gejuich van de massa begreep ik dat Nederland diverse keren had gescoord. Bij de ingang naar een van de pleinen was veel gedrang, een risico voor ongelukken. Politie erbij laten roepen.

Na de overwinning van Nederland vele sms-gelukwensen van buitenlandse collega´s. Geeft een fijn gevoel die persoonlijke belangstelling voor elkaar. Toch een grote familie.

Terug op het politiebureau kregen wij complimenten van de hoofdcommissaris. Hij was onder de indruk van de professionele werkwijze van mijn team. Hij dacht er aan ons te vragen zijn mensen te gaan trainen. Ben toch wel trots op dit compliment. Na een lange dag kon ik uiteindelijk om half drie gaan slapen.

Zaterdag

Vroeg op. Voel mijn lichaam wel na die lange dag van hangen, lopen en staan. Naar de briefing bij de politie. Men was tevreden over de vorige dag. Ik heb wel gezegd dat ik het op een enkele plaats gevaarlijk vond. Daarna op weg naar Basel voor vooroverleg over de kwartfinale. In Basel allervriendelijkst ontvangen. Scheelt dat ik de collega’s ken en omgekeerd. Men verheugt zich ernorm op de komst van Oranje. Ik vraag mij af of zij zich wel realiseren wat hen boven het hoofd hangt. Kan de stad dat aan? Ben heel benieuwd naar volgende week zaterdag. Samen met de KNVB en Supportersclub Oranje het oranjeplein bezocht. Voor een goed en veilig feest moeten er wijzigingen aan de inrichting van het plein worden aangebracht. Als ik daar zo die discussie volg dan realiseer ik mij weer dat KNVB en SCO een zware verantwoordelijkheid nemen voor de activiteiten.

De besprekingen in Basel waren nuttig. Terug in hotel de ‘verwondingen’ van enkel teamleden aanschouwd. Ze mochten schieten met rubberen kogels. Ze moesten eerst zelf ‘beschoten’ worden om de effecten te ervaren. Schijnt voorwaarde te zijn voor de politiemensen in Zwitserland. Achter schild, maar ja men schiet niet altijd op schild. Bijzondere ervaring voor enkele teamleden. Zij liever dan ik.

’s Avonds met een groot deel van het team gegeten. Goed voor de binding. Niet te laat naar bed.

Zondag

Een vrije dag. Met enkele teamleden en twee Zwitserse begeleiders naar Luzern gegaan. Mooie tocht door Emmental. Weer was wat somber, maar genoten van de mooie stad aan het meer. Een bezoek aan Zwitserland is niet af als er geen kaasfondue met Kirsch is gegeten. Niet iedereen had dit gehad, weer een ervaring rijker. Een cafe Luz na was weer iets bijzonders. En wie lopen wij in Luzern tegen het lijf? Foppe de Haan. Enkele collega’s spraken hem aan en suggereerden dat het team misschien ook wel in Peking ingezet zou moeten worden.

Na afloop van de tour door Luzern nog wat gedronken thuis bij mijn begeleider. Kortom, een heel ontspannen dag. Blijk toch wel erg moe te zijn. Kon moeilijk mijn ogen open houden.

Maandag

Een miezerige dag en fris. Het dagelijkse overleg bij de politie bijgewoond. Ook burgemeester aanwezig. Hij bedankte de hele staf, ruim 40 personen, voor hun inzet. Als dank: een shirt van Oranje. Maakt weer eens duidelijk welke impact de supporters op Bern hebben gehad.

Vrijwel geen supporters in de stad. Bijtijds terug naar hotel. Vanavond nog het vijfentwintigjarig huwelijk van een van de leden op eigen wijze gevierd. Er was zelfs een dichter.

Dinsdag

Laatste wedstrijd in Bern. Peter, de landelijk projectleider, trekt een tijdje met mij op. Eerst naar bespreking met politiestaf. Niet veel bijzonders. Woordje van dank voor de prettige samenwerking.

Heb gevoel dat het vandaag wat routinematig wordt. Klopt ook. Team en ik hebben weer nieuwe uitdaging nodig na drie dagen Bern.

Parade weer als vanouds. Veel, heel veel Zwitsers in oranje. Particulieren hebben inmiddels het verhaal over de verkeerslichten opgepikt. Halverwege de route hebben zij er een geplaatst. De stoet stop er gewoon. Vandaag maar weer eens in het stadion.

Terug in hotel nog wat gedronken en nagepraat.

Woensdag

Debriefing en op naar Basel.

Mooie paginagrote advertentie in Berner Zeitung van KNVB (initiatiefnemer), supportersclub, ambassade en ons als dank voor de gastvrije ontvangst in Bern. Bleek dat de supportersclub ruim 110 kilo kaas van de gemeente/organisatie heeft gekregen als dank voor het geweldige voetbalfeest. Supportersclub heeft die kaas verdeeld over de brede achterban die dit mogelijk heeft gemaakt, zo ook wij. Verrassend.

In Basel eerste gesprek over onze inzet. Ziet er naar uit dat wij goed kunnen werken. Sfeer is wat gemoedelijker dan in Bern. Ook eindelijk heerlijk weer. Verder geen spectaculaire dag.

Donderdag 19 juni

Vrije dag. Gebruikt voor oriëntatie in de stad met name de fanzones. Naar aanleiding van het bericht van een journalist naar grote fanzone gegaan waar zaterdag het Nederlandse feestje zal plaatsvinden. Hij maakte zich zorgen over de trage toelating van supporters voor de wedstrijd Portugal – Duitsland. Niet helemaal onterecht. Punt van aandacht voor morgen in de bespreking met de politie. Nederlanders reageren anders dan de Duitsers, maar toch. Ik ben heel benieuwd hoe het zaterdag zal gaan als inderdaad die massa Nederlanders komen. Ik ken de stad onvoldoende om te kunnen bepalen of men het wel of niet aankan. Duidelijk is dat men de massaliteit van de Nederlandse supporters niet moet onderschatten. Of men zich dat realiseert? Een aantal uren nadat u dit heeft gelezen zult u het antwoord krijgen.