Lekker schieten

The Bourne Conspiracy

Wanneer je een tijdje bezig bent met dit computerspel rond Jason Bourne, hoofdpersoon in een recente speelfilmtrilogie naar de bestsellers van schrijver Robert Ludlum, begin je jezelf voorzichtig af te vragen wat het in hemelsnaam met de films en de boeken te maken heeft. En niet alleen omdat Matt Damon in geen velden of wegen te bekennen is. Ja, je bent een handige geheim agent die een leger boze mannen met dik aangezette accenten moet omleggen, maar dat zegt natuurlijk niet zoveel. Dat uitgekauwde thema is al jaren net zo favoriet in Hollywood als in de game-industrie. Pas bij een scène waarin Bourne zijn geheugen verliest – het hoofdthema van zowel de boeken als de films – krijgt het spel een extra dimensie.

Het is een slimme zet van de makers. Je werkt vanaf het begin een vrij rechtlijnig pad vol explosieve actie af en wordt daarbij nauwelijks gehinderd door de lichte verwijzingen naar het grotere verhaal. Je krijgt de speciale trucs onder de knie, zoals een adrenalinemeter die je kunt vullen met enkele geslaagde aanvallen waardoor je speciale acties kunt uitvoeren, evenals de noodzakelijke knoppencombinaties. En wat maakt het ook uit waarom je daar in die haven rondloopt; achter elk hoekje schieten er mannen op je, een helikopter houdt je vanuit de lucht in de gaten en je wilt onder de knie krijgen hoe je snel achter een krat kunt wegduiken en vanuit daar de vijand onder vuur kunt nemen.

Pas wanneer het spel je goed te pakken heeft, komen er duidelijker verwijzingen naar het bekende Bourne-universum bij, met speelbare flashbackmissies en een zoektocht naar het wie, wat, waar en waarom. Bij andere filmgames gaan de links met de film regelmatig overheersen, hier is het een licht sausje om de fijne acties in het spel met elkaar te verbinden en dat is voor een computerspel natuurlijk een veel betere keuze.

Naast het niet briljant uitgewerkte schieten wordt er ook veel met de vuisten geknokt, waarbij de speciale executieacties er vaak prachtig uitzien. Je rent van dekking naar dekking, moet – wanneer je munitie op is – soms met blote handen op iemand met een ratelend machinegeweer afhollen en regelmatig zijn er ‘eindbazen’ die je in een fysiek gevecht moet verslaan en die een wat hogere moeilijkheidsgraad hebben.

Toch is het spel nogal simpel, vooral omdat Bourne gezegend is met een ‘instinct’ waardoor hij met één druk op de knop op een radar kan zien of er om de hoek toevallig een vijand staat te wachten.

Saul van Stapele

Robert Ludlum’s The Bourne Conspiracy (Sierra)