kwesties@nrc.nl

Op 1 juli gaat het rookverbod in de horeca in. Een grote meerderheid van de lezers verheugt zich erop. ‘Eindelijk naar de maandelijkse buurtborrel in het buurtcafé.’
Illustratie Olivia Ettema Ettema, Olivia

Rookvrije zone

Reikhalzend kijk ik uit naar het rookverbod in de horeca, vooral in restaurants. Jarenlange pogingen om tot een soort polderoplossing te komen hebben jammerlijk gefaald. Wie herinnert zich niet de kreet: samen lossen we het wel op? Mooi niet. Ik heb daar een mooi voorbeeld van.

Een paar maanden geleden liepen mijn vrouw en ik een restaurant binnen waar duidelijk zichtbaar stond vermeld: ‘gewoon gastvrij - rookvrije zone.’

Toen we kenbaar maakten in die zone te willen zitten, keek men wat moeilijk, maar niet getreurd, het zou goed komen. We kregen een tafel toegewezen op een plek die niet direct een rookvrije indruk maakte. Monter plaatste de serveerster vervolgens een ‘niet roken’-bordje op de tafel – alleen op onze tafel.

Een piepkleine, eigen rookvrije zone, te midden van mensen die er lustig op los mochten dampen. Ons argument dat de tafel waar wij zaten automatisch een ‘rookvrije zone’ was, ook zonder bordje, vermocht geen indruk te maken, onbegrip was ons deel. Wij waren duidelijk lastig.

Samen komen we er echt niet uit, dan maar met ‘betuttelende’ maatregelen.

En ja, ik ben ex-roker, allang, en dat zijn zoals bekend de fanatiekste en de intolerantste. Het zij zo.

J. van der Leek-Groningen

Tiendagenplan

Gelukkig hoef ik op 30 juni niet te stoppen met roken, want dat heb ik vele jaren geleden al gedaan.

Mijn vriendin zou tien dagen op bezoek gaan bij vrienden in Washington D.C. Ik bracht haar naar Schiphol, kuste haar liefdevol ten afscheid en dacht: „Waar kan ik haar nu eens écht mee plezieren als ze terugkomt?” En ineens wist ik het: stoppen met roken. Ik rookte veel. En ik bedoel veel veel. En mijn vriendin vond het niet leuk, om het zo maar eens te zeggen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik schafte Gauloises aan (m.i. uiterst goor) en een fles vieux (m.i. uiterst vies.). Die eerste dag rookte en dronk ik minstens twee keer zoveel als anders Ik at weinig en slobberde ook nog vele koppen koffie naar binnen. Ik kan u verzekeren dat de kater de volgende dag bijkans dodelijk is. O ja, dat vergat ik nog: tandenpoetsen is in deze fase van de strijd verboden.

Dag 2: van hetzelfde laken een pak, maar dan de helft van de hoeveelheden vieze sigaretten, vieze drank en (vieze) koffie. Geen zin? Dan máák je maar zin. En nog geen tanden poetsen dus.

Dag 3: koop iets minder vieze sigaretten. Maar per se niet je favoriete merk. Rook en drink een beetje minder dan op Dag 2. Als beloning mag je vanavond je tanden poetsen.

Dag 4 tot en met Dag 10: bouw je dagelijkse sigarettenconsumptie af tot de laatste sigaret op de ochtend van Dag 10. Laat drank en koffie maar even staan. Dat komt wel weer. Eet fruit, drink vruchtensappen en water.

Op Dag 10 ging ik mijn vriendin weer ophalen op Schiphol. De schuifdeuren gingen open en daar was ze. Ze staarde me vijf seconden aan en sprak: „Je rookt niet.”

Zo veel rookte ik dus.

Iwan Kraima

Verboden toetje

En wat wordt de volgende maatregel van de overheid? Zitten we in 2012 in een restaurant en willen een toetje bestellen, en krijgen we dan te horen, dat ze ons dat niet mogen serveren omdat we minstens 10 kilo te zwaar zijn? In Amerika schijnt dat soms al te gebeuren.

In de antirookcampagne worden rokers weggezet als de idioten en asocialen. Hier ben ik het niet mee eens. Maar dat we in de 1 juli -spotjes ook als vies en ongewassen neergezet worden, vind ik toch veel te ver gaan.

M. van Luyk

Sigarenelite

Er zijn zoveel riskante dingen in het leven en die worden niet ook allemaal verboden. Roken is in de ban omdat derden er zich aan ergeren. Een verband met de vrouwenemancipatie zou me niet verbazen. Het boekje Rook doet leven van Martin van Amerongen is een genoegen om te lezen. Een vergelijking tussen roken en muziek is mogelijk. Mij ergert, soms, een beetje, dat daaraan in veel openbare ruimten niet te ontgaan is. Ik kom bij voorkeur niet in bioscopen en in de buurt van bands. Maar er is veel heel mooie muziek.

Persoonlijk rook ik sigaren en ik zal dat zeker blijven doen. Ik hoop en verwacht dat dat elitair wordt. In de betere restaurants zullen gelegenheden komen voor het genot van een goede after dinner. Voor sigaretten zie ik weinig mogelijkheden, maar sigaren worden een verworvenheid voor the happy few.

Boudewijn Rietveld

Betutteling

Met roken begon ik op mijn zestiende. Eerst Amerikaanse sigaretten, daarna Franse, en ten slotte zware shag. Toen de media steeds meer onaangename feiten over sigaretten meldden, stapte ik over op sigaren. Onzin, want ik bleef gewoon inhaleren.

Tot ik in 1994 ernstig ziek werd, en de dokter me alle alcohol en nicotine verbood. Tot mijn verrassing ging dat moeiteloos. De sapjes begonnen gauw te irriteren, maar het niet-roken was geen punt, ook niet als in mijn omgeving wel werd gerookt.

Op een dag nodigde mijn huisdokter, die ook mijn buurman was, ons uit ’s avonds bij ze te komen eten. Op tafel stond een fles Chablis: ‘om te vertellen dat je alles weer mag hebben’. Roken mocht ook, maar dat had ik niet gemist, en ik wist dat de eerste sigaar het begin van weer fanatiek roken zou zijn.

Ik heb niemand ooit verboden om in mijn huis te roken. Sterker nog, er is een asbak voor bezoekers die een sigaar of sigaret willen opsteken. Roken is een sociale doodzonde geworden. Terecht, als het tenminste niet wordt overdreven, zoals het idiote rookverbod op de NS perrons. Ook dat in de horeca valt voor mij onder het hoofdstuk betutteling, zeker als het niet voor de coffeeshop geldt.

Henk Slechte

Eindelijk uit

Ik verheug me enorm op het rookverbod. Er gaat immers een wereld voor mij open vanaf 1 juli aanstaande.

Tabaksrook en ik, dat gaat niet samen. De allergoloog die 25 jaar geleden een test bij mij deed, was verbaasd over de heftige reactie. Er zat nog geen seconde tussen de inademing van de rook en de reactie in mijn neus en in mijn longen. Uitgaan is voor mij dan ook weinig ontspanning, want om geen heftige benauwdheid te krijgen moet ik zware medicijnen slikken waar ik duf van word, opletten of ik niet in de directe rook sta en zit ik daarna toch nog de hele nacht rechtop in bed omdat ik anders geen adem krijg.

Maar dit gaat veranderen over ruim een week. Voor het eerst in mijn leven kan ik gezellig naar het café en kan ik naar een discotheek; kan ik zonder medicijnen naar een restaurant; kan ik ontspannen naar een feest zonder alert te zijn en steeds een ander plekje te moeten zoeken als er iemand in de buurt gaat roken. Want ik wil niet de aanstelster zijn die zo moeilijk doet en vraagt of iemand de rook de andere kant uit wil blazen, zoals rokers mij toch vaak zien, al is dat gelukkig de laatste jaren minder geworden. Een aantal maanden geleden nog las ik in het stadsblad van Utrecht een artikel waarin iemand beweerde dat het een stuk ongezelliger zou gaan worden in de horeca als er niet meer gerookt mocht worden. Alsof enkel rokers gezellige mensen zijn. De wereld op zijn smalst !

Ja, ik verheug me erop. Eindelijk lekker helemaal los en ontspannen uit kunnen gaan en het helemaal meemaken. Eindelijk naar de maandelijkse buurtborrel in het buurtcafé.

Het enige minpunt zal zijn dat terrasjes vanaf 1 juli voor mij echt verboden gebied zullen worden, want daar mag nog steeds gezellig gerookt worden en daar zal de concentratie rokers dan ook fors toenemen. Maar je hoort mij niet zeuren. Ik ga lekker binnen genieten ... en bij vrienden op het terras.

Hetty Jansen