Objectofilie

Wekelijkse zoektocht naar de grenzen van de slechte smaak.

Eiffeltoren

Het blijft verbijsterende vergezichten opleveren, het reizen in de buitengebieden van de smaak. Ik kwam bijvoorbeeld in een voorstad van Chicago terecht, waar een schoolbuschauffeur er goed aan meende te doen zijn voornaam officieel te laten veranderen in ‘In God’ en zijn achternaam in ‘We Trust’. Waar komt zo’n wonderlijke voorkeur vandaan, vraag je je af? Het kan aan de omgeving liggen: de voorstad heet Zion. Zion werd in juli 1901 gesticht door de Schots-Australische evangelist en gebedsgenezer John Alexander Dowie. Bedoeling was een gemeenschap te bouwen die vrij was van moderne smetten, de stad werd vormgegeven naar de Union Jack, en er was maar één kerk: de Christian Catholic Apostolic Church. In die omgeving groeide de buschauffeur op die zich nu dus ‘In God We Trust’ laat noemen. Duidelijk.

Met apostel Dowie is het trouwens slecht afgelopen. Hij raakte verwikkeld in een gebedsduel met imam Mirza Ghulam Ahmad, die hem persoonlijk verval beloofde. Het lijkt erop dat imam zijn belofte heeft gehouden. Dowie kwam van het ene schandaal in het andere, raakte aan de drank, werd zowel verlamd als waanzinnig en stierf berooid in 1907. Prachtig materiaal voor een didactische roman.

We reizen verder. Bikiniverbod opgeheven in het zwembad te Kanab (Utah), zo lezen we in The Salt Lake Tribune. Wel wordt verwacht dat men voldoende goede smaak vertoont om niet meteen in een string aan de badrand te verschijnen.

Van zeer slechte smaak getuigt de kruisafneming van Christus door een stel dieven te Detroit, die meenden dat het lichaam van koper was en dit als schroot wilden verkopen. Het was van gips gemaakt. Intrigerend commentaar van de kant van de politie: „Het moet ze om iets anders gaan. Koperdieven kunnen koper heus wel van gips onderscheiden.” En? Dus? Toch een kwestie van theofilie?

Daarmee zijn we in de sfeer van -filie verzeild, de wereld der smaakspecialismen. Verrukkelijk. Opvallend was de recente veroordeling van een alafiel (okselsnuiver) te Singapore tot veertien jaar en achttien stokslagen wegens het stalken van 23 vrouwen van negen tot vijftig jaar. Bij zijn laatste snuifslachtoffer had de man zaad gestort, dat werd hem fataal.

De straf mag er dan niet om liegen, als smaakuitzondering is de alafiel slechts kruimelwerk. Dan pakken de objectofielen de zaak grootschaliger aan.

Reeds vorig jaar dook de naam Eija-Riitta Eklöf-Mauer op in de media. Het betreft een 54-jarige Zweedse vrouw, die 29 jaar geleden in het huwelijk trad met de Berlijnse Muur en zich nu dus al weer jaren weduwe mag noemen. Officieel is zoiets uiteraard niet mogelijk, maar Eija-Riitta heeft niettemin ernstig geleden onder de manier waarop bulldozers en individuele burgers haar man hebben afgeslacht. We hebben het hier natuurlijk over een van de uiterste uithoeken van de gezonde menselijke smaak.

Tellingen beweren dat slechts veertig mensen op de wereld Objectum-Seksueel zijn, zoals het ook wel wordt genoemd. Psychiaters plaatsen hen in de categorie patiënten met het syndroom van Asperger, ruw samengevat een autismevariant. Nu duikt er een opmerkelijk nieuw geval van objectofilie op. Voor wie me niet gelooft (ik aarzel zelf): ik vond het op www.telegraph.co.uk, in Der Spiegel en in The Times. De BBC zond onlangs een documentaire over haar uit. Voormalig VS-soldate Erika is in tegenwoordigheid van een twintigtal vrienden in het huwelijk getreden met de Eiffeltoren en draagt derhalve nu de naam Erika La Tour Eiffel. Nu weet Erika zelf ook wel dat haar keus voor deze wederhelft zacht gezegd niet alledaags is, maar dat is haar achtergrond evenmin. Ze zegt in haar jeugd stelselmatig door een halfbroer te zijn gemolesteerd, haar ouders hebben haar in een tehuis achtergelaten. „Als ik daarom ben geworden zoals ik ben, best, nu wil ik niet meer veranderen.” En laten we eerlijk zijn: dat hoeft Erika ook niet van ons. We zijn blij met haar, ze geeft deze rubriek kleur en diepte, menselijkheid. Warmte.