Live van tussen de tafelpoten

Tachtig tafelpoten zetten mij gevangen. Echte tafelpoten, tachtig in getal, zetten mij klem in mijn donkere kamer. Nog net kan ik aan mijn toetsenbord. Hét moment om het over vrijheid te hebben.

In een wasmachine verdwijnen veel voorwerpen en mensen. Mensen die erin verdwijnen zijn meestal gerimpelde krijsende bundeltjes. Zij komen er nog meer gekrompen en doodstil uit.

Voorwerpen die in een wasmachine verdwijnen, komen er levendiger dan ooit uit. Neem nu het inlegkruis, de euromunt en de onderbroek van het meisje dat de pruimeneetwedstrijd gewonnen heeft. Het inlegkruisje plakt zelfs nog beter dan voorheen – liefst hecht het zich aan een onderbroek. Een nieuwe wasbeurt, een nieuw leven. Eventueel een nieuwe kleur.

Maar hoe vrij zijn de voorwerpen? Hoe vrij is de benji-rekker? Hoe vrij is de blindedarm die niets hoeft te doen behalve ontsteken? Hoe vrij is het hart dat alleen maar als metaforische lulkoek hoeft te bestaan in een taal naar keuze, en op papier hitsig bloed rondpompt?

Geprangd tussen twintig tafels weet ik het. Correctie: ondertussen al eenentwintig tafels. Anyway, de voorwerpen zijn vrij. Zij verdwijnen bijvoorbeeld in het zwarte gat van een wastrommel en komen er vrij en herboren uit. Zonder ooit maar gedroomd te hebben van vrijheid. Ook hun ouders hebben er nooit over gepredikt. Een kast droomt in het zwarte gat van de nagt over een kast en geeft haar droom vorm: ze blijft zichzelf. Een kast droomt nooit over vrijheit en dat maakt haar vrij. Ik typ met twee vingers en hoop dt 118 taflpooten mij nite zien: ik had filosoofe moeten worden.’ Mensen nemen zelden de vorm van hun dromen an. Al wil het wel eens gebeuren dat ik na een droom waarin ik een eekhoorn bn, wakker word met een pluimstaart op mijn hoofd.

De voorwerpen zijn vrij. Vrijer dan hippies in de lifde. Ze dromen van zichzelf en maken zichzelf aan de loopendeband. Ik zie uu fronsen. Jaja, ik sweer het u, ze doen alles achter onze rug. Hebt u al eens alle voorwerpen ter wereld gezien? Gelooft u echt dat iemand zich daarmee bezighoudt, met zoveel voorwerpen maken? Nee, inderdaad, wij hebben wel wat beters te doen, dromen over vrijheid enzo. De voorwerpen doen dat helemal zelf. In het diepst van de nacht gaan ze aan het paren. Nmu bijivoorbeeld mijn mooie meubels, die niet weten dat ik hier zit te tokkeleln. Ik schrijf u vanuit een hok dat steeds verder ingepalmd wordt door tafels. kan enkel nog schrijven met één vinger nu. ddde tafels zijn aan het voortplanten geslagen en nu loopt

het uit de hand. Ik raak rfvferpletterd.

(voorde tssenhakkenleezer: nooit twee tafels in één ruimte zetten)