Cult item Waar: neppieneppiemarkt op Koh samui, Thailand

I'm not a plastic bag

Wie deze zomer in den vreemde gaat winkelen, dus echt ver weg van de koopgoot, treft in bijna alle exotische landen bazaars aan vol Louis Vuittons, Prada’s, Gucci’s en Todsen. Nepperds, uiteraard. Tasjes, riemen, zonnebrillen. Met net iets te fel blinkende ritsen en soms zelfs volgespoten met een geurtje dat naar leer moet ruiken. Het heeft iets heel triests, dat je naar Marrakech, Bangkok of Goa afreist om daar een plastic replica van een luxe-object te kopen.

En toch willen veel mensen zo’n nepperd. Ik had ooit een collega die op vakantie een zeer goed gelijkende nep-Tod’s tas had gekocht, en daarmee de Tod’s-winkel in de PC Hooftstraat betrad. De proef op de som. De deuren gingen wijd voor haar open en ze werd (eindelijk) met alle egards behandeld. Als de mensen van Tod’s dit tasje niet eens van hun eigen tasjes konden onderscheiden, waarom dan honderden euro’s neertellen voor een echt exemplaar, redeneerde de collega. En daar zat wat in.

Maar afgezien van echt, nep, of bijna echt vind ik het treurig om te kicken op merknamen en grote logo’s en labels. Daar ben je toch geen weldenkend mens voor geworden? Dus mijn advies: blijf ver weg van die kramen vol blinkende plastic rommel.

En toch is er één luxe-item dat wél leuk is om in de nepversie te kopen. Ten eerste omdat hij moeilijker te vinden is dan de zoveelste LV-ripoff, en ten tweede omdat hij in de echte versie ook helemaal niet duur is. Het is de ‘I’m Not A Plastic Bag’-tas van ontwerpster Anya Hindmarch. Een simpele linnen tas waar de tekst ‘I'm Not A Plastic Bag’ op geborduurd is. De tekst was twee jaar geleden al een culthit in Amerika en Engeland. Anya maakt normaal gesproken namelijk héél dure tassen, maar speciaal vanwege de eco-ideologische boodschap, verkocht ze deze tassen voor maar een paar dollar of pond. Er ontstond een gigantische run op de tassen waarbij een meisje in Hongkong zelfs letterlijk vertrapt werd: er was een echt fashion victim gemaakt.

De hype heeft het nooit tot Nederland gebracht en tot nu toe ken ik maar één ander iemand die ermee rondloopt. Terwijl hij heel vrolijk is en ideaal voor het strand. Ik tikte hem na een lange zoektocht op de kop in Thailand, op Koh Samui, bij zo’n markt vol gekopieerde Nintendo-spellen en neppie neppie cheapie cheapie Prada-tasjes. Voor evenveel geld als het origineel: ongeveer vijf euro.

En dat maakt zo’n nepperd ineens heel chic: dat je er precies evenveel voor hebt betaald als voor de echte.