Opgelicht

Het kan snel verkeren in de politiek.

Binnen één etmaal dreigt opeens ineenstorting voor een belangrijke politieke partij, de SP, en een spraakmakende politieke beweging in opkomst, Trots op Nederland. Omdat het om populistisch georiënteerde stromingen gaat, zie ik nu al de eerste bezorgde artikelen van politicologen op de opiniepagina’s voor me: krijgt ‘het volk’ straks nog wel gelegenheid genoeg om zijn stem te laten horen?

Dat zal wel meevallen. Populistische voormannen (en vrouwen) en hun partijen komen en gaan. Een nieuwe Jan en Rita zijn al onderweg. Is Agnes misschien al de nieuwe Jan? Daar moeten ze bij de SP niet te veel op rekenen. Agnes redeneert te rechtlijnig en te simplistisch. Alles wat Agnes zegt is voorspelbaar en daarom al snel ontzettend vervelend.

Aan wie doet ze dan ook denken? Precies: aan Rita.

Ik spreek nog wel eens Nederlanders die al geruime tijd in het buitenland wonen en eens in de zoveel jaar hun geboorteland bezoeken. Voor het eerst van hun leven zien zij Rita op tv. Na een paar van zulke uitzendingen krijg ik steevast te horen: „Wat zien jullie eigenlijk in die saaie, kleurloze vrouw die nooit iets interessants te melden heeft? Hoe is het mogelijk dat die vrouw hier zo populair is?”

Van de weeromstuit begin ik dan redenen en verontschuldigingen te bedenken, en ik moet zelfs oppassen dat ik niet roep: „Afblijven! Het is ónze Rita!”

Het is een volkomen misplaatst, maar moeilijk te onderdrukken begin van medelijden dat ik dreig te krijgen als vrouwen in het algemeen, en Rita dus in het bijzonder, zwaar worden aangevallen. Noem het maar omgekeerd mannelijk chauvinisme, ik kan het verder ook niet helpen, ik zit er maar mee.

Nu moet ik weer staren naar die foto in Elsevier van deze week, geplaatst bij het artikel over de pas uitgebroken financiële oorlog in Trots op Nederland. De foto is genomen op het oprichtingsfeest van Trots op Nederland van 3 april. Rita, blij lachend, staat ingeklemd tussen haar twee belangrijkste jongens: links Ed Sinke, rechts Kay van de Linde. Ed lacht liefdevol naar Rita, Kay grijnst breed naar de camera, hij houdt misschien nog wel meer van Rita dan Ed.

Rita is er helemaal gerust op: deze ferme knapen zullen haar beschermen in de stormen van het weerbarstige politieke klimaat van Nederland. Geheel belangeloos staan zij haar terzijde, zelfs hun lunch – in het geval van Kay toch behoorlijk copieus – zullen zij uit eigen zak betalen.

Nog geen drie maanden later.

Ed zegt: Rita smeet met geld en Kay plukte haar. Kay zegt: Ed plukte Rita. En Rita zegt zelf: Ed plukte mij, ik stond erbij en ik keek ernaar en ik had niets in de gaten, net als bij die eerste oplichter.

En ik zeg: Rita, ik heb altijd het beste met je voor gehad, dat weet je. Ik had het je van harte gegund, dat premierschap van Nederland, ook omdat het goed zou zijn geweest voor mijn eigen broodwinning. Maar nu wordt het te bar. Mijn vrienden in het buitenland zullen vragen: hoe kunnen jullie je land toevertrouwen aan een onnozele die zich zo kinderlijk gemakkelijk laat oplichten? Dus Rita: stop ermee. Begin een leuk bureautje in politieke counseling, vraag er eventueel Agnes bij en wees alleen nog maar trots op jezelf.