Publiek overstelpt Bryn Terfel

Klassiek Bryn Terfel, bariton, en Michael Pollock, piano. Gehoord: 17/6 Concertgebouw Amsterdam.

Bryn Terfel, de zingbeer uit Wales, was gisteravond eindelijk weer eens even terug in Amsterdam. In het Amsterdamse Muziektheater maakte hij in 1998 enorme furore in Tosca en in 2001 in L’ Elisir d’ amore. Ook in 2001 gaf Terfel een overrompelend recital in het Concertgebouw. En in 2002 zong hij in het Concertgebouw op een feest-Matinee van Edo de Waart, waarbij de maximaal innemende Terfel het publiek opnieuw zó aan zijn voeten kreeg.

Ook nu was dat weer het geval, want met de robuuste présence van een ruige bink was het alsof Terfel zong voor vrienden en kennissen in de pub om de hoek. Een praatje, een lied, een anekdote, nog een lied en nog meer. Alles met zijn ruime, luide stem, die hij slechts een enkele keer intoomt.

Het liep uit op een spel tussen publiek en zanger in het doorbreken van de strenge conventies van het liedrecital. Elk lied kreeg applaus, zodat Terfel waarschuwde daarmee op te houden, anders kwamen we nooit meer thuis.

Het publiek was echter niet te temperen en ging onverminderd door met applaus na elk nummer. Pas ver na de pauze was het eens even stil. En toen vroeg Terfel om applaus. „Ik dacht dat ik dit wel héél mooi had gezongen!”

Engelse liederen en traditionals waren de hoofdmoot van het programma, dat na de pauze werd onderbroken voor aria’ s van Händel, Mozart en liederen van Schubert en Fauré. Alleen Mozart en Schubert zong Terfel met een wat kleinere stem en enige speciale omzichtigheid.

Terfel liet de zaal meeneuriën in Ar hyd y nos en meezingen in Molly Malone (‘Crying cockles and mussels alive, alive, oh’). Bij de laatste toegift, de serenade Deh vieni alla finestra uit Mozarts Don Giovanni liep hij door het middenpad en deelde uit: aaien en bloemen.