Ook propageert hij schilderijen van clowns

Ik heb een nieuwe held, misschien wel een goeroe, en hij heet Jonathan Adler. Hij is homoseksueel, tweeënveertig, en zijn passie is pottenbakken.

Tijdens mijn verblijf in New York ben ik al drie keer zijn winkel binnengelopen. Hij heeft ook een winkel in Miami, waar ik me jaren geleden al vergaapte aan een enorme stenen voorraadpot waarop in grote letters ‘Prozac’ stond. Gezellig voor in de keuken, of op het nachtkastje.

Maar Jonathan maakt niet alleen potten. Hij borduurt ook kussens en maakt dienbladen in de vorm van opgeblazen vissen. Ook laat hij in Peru kleden weven met Scandinavische prints. Dit noemt hij ‘Marimekko meets Machu Picchu’. De man is een genie.

Na eindeloos gedraal in de Jonathan Adlerwinkel (goedkoop is hij bepaald niet), waarbij ik geplaagd werd door het bekende dilemma ‘Moet ik de porseleinen eekhoorn kopen met een klein beukennootje in zijn pootjes dat je kunt openklappen zodat je er een snoepje in kunt leggen, of zal ik toch gaan voor de voorraadpotten voor Uppers en Downers?’ besloot ik zijn koffietafelboek maar aan te schaffen. Daarin stond de hele Jonathan Adlerfilosofie uitgelegd, en het was tevens een ode aan zijn vriend, zijn hond en allemaal ex-buurvrouwen en oude vriendinnen van zijn moeder die hem op esthetisch gebied geïnspireerd hadden. Het boek heet My Prescription for Anti-Depressive Living.

In tegenstelling tot de potsierlijke woonadviezen die je altijd van andere woonboeken krijgt (‘Als je een klein huis hebt, koop dan niet te veel meubels’ en ‘Wit geverfde kamers lijken groter’) komt Jonathan met concrete, wonderlijke, en als je er even over nadenkt zeer houtsnijdende tips. Zo vindt hij dat iedereen zijn voordeur oranje moet verven, omdat dat een statement maakt tegen de buren. Ook propageert hij schilderijen van clowns (al erkent hij dat clowns doodeng zijn, wat ik een belangrijke toevoeging vind). Hij geeft ook algemenere adviezen, zoals ‘Word dierenarts’. Omdat hij dierenarts een nuttig beroep vindt. Wat waar is. Alleen de tip ‘leg een grasmat in je slaapkamer’ riep bij mij te veel associaties op van een traumatiserende aflevering van In Holland staat een huis. De tip dat je zelf altijd eerst moet opscheppen als je thuis een etentje geeft (dat stelt de gasten gerust) vond ik wel weer heel goed. Vooral omdat ik dat zelf altijd per ongeluk doe.

Ik vrees dus dat ik terugreis in het fragiele gezelschap van een porseleinen eekhoorn.