Mug met klein hartje

Zelfs als acteur Owen Wilson een nare opschepper speelt, weet hij met z’n naïviteit te ontroeren.

Vanaf morgen is hij te zien in de comedy Drillbit Taylor.

Owen Wilson in Drillbit Taylor, een typisch komische Wilson-film waarin hij drie jongens beschermt tegen de pestkop van het schoolplein. In this image released by Paramount Pictures, actors, from left, Nate Hartley, Owen Wilson, David Dorfman and Troy Gentile are shown in a scene from "Drillbit Taylor". (AP Photo/Paramount Pictures, Suzanne Hanover) ** NO SALES ** Associated Press

Owen Wilson is zo’n type dat bij je op de bank gaat zitten, zijn voeten op tafel legt, tevreden om zich heen kijkt en niet meer is weg te slaan. Zo’n relaxte gozer is irritant maar ook aandoenlijk, omdat hij zich van geen kwaad bewust lijkt. Naïviteit is een stevig wapen in handen van een komisch acteur als Wilson (1968, Dallas), ook al tapt hij in tegenstelling tot meer kameleontische acteurs vaak uit hetzelfde vaatje. Een vreemd vaatje, dat wel, alhoewel zijn humor lang niet bij iedereen in de smaak valt.

Zijn beste films maakte hij met maatje Wes Anderson die hem liet excelleren als cowboy annex schrijver in The Royal Tenenbaums en als verloren zoon in The Life Aquatic with Steve Zissou. Vooral die laatste rol is typisch Wilson. Hij dringt zich op aan diepzeeonderzoeker Zissou (Bill Murray), doet zich voor als zijn zoon, wordt vervolgens ontmaskerd maar uiteindelijk door Zissou in zijn hart gesloten. De weerzin die Wilson opwekt, verandert vanzelf in een warm gevoel voor de arme donder, die heus geen kwaad in de zin heeft. Ontspannen surft hij door het leven, als een cowboy zonder pistool.

Zelfs als Owen Wilson een opschepper speelt, weet hij nog sympathie op te wekken. In Meet the Parents is hij als geslaagde ex van Ben Stillers bruid werkelijk overal goed in, maar de onuitstaanbare kwast weet op een vreemde manier ook te ontroeren met het potsierlijke prieeltje dat hij met veel moeite voor het bruidspaar in elkaar heeft getimmerd. In dezelfde lijn ligt zijn rol als new age ijdeltuit Hansel in Zoolander, Ben Stillers parodie op de modewereld.

Wilsons personages lijken zich er vaak niet van bewust dat ze als een idioot op andere mensen overkomen. Anders dan het soort personage dat zelfverzekerd is en zich niets van anderen aantrekt. Wilsons variant kan op de meeste sympathie rekenen, omdat hij geen verborgen agenda of dubbelhartig karakter heeft. Hij is wat je ziet. Een irritante mug met een gouden hart. Daarin verschilt hij van bevriend acteur Ben Stiller die in Meet the Parents juist een zachtmoedige type speelt die zich juist te bewust is van zijn omgeving en door misverstanden niet zichzelf kan zijn.

Wilsons karakteristieke, tweemaal gebroken neus zegt eigenlijk alles. Scheef staat hij onder die stoer geknepen ogen, prominent aanwezig in al zijn zwakte. Niet perfect net als al Wilsons personages. Het verschil tussen een komisch en een dramatisch acteur is dat een clown z’n zwaktes mag uitvergroten en een dramatisch acteur die vaak onderhuids houdt. Welke methode beter is, hangt af van je stemming. Soms is het goed als de dingen bij de naam worden genoemd, soms moet er wat te raden overblijven.

Wilson zelf vindt het ene type acteur wel beter dan het andere. Hollywood is volgens hem net een middelbare school: tv-acteurs zijn de brugklassers, komieken zijn de derde-klassers en drama-acteurs zijn de coole eindexamenkandidaten. Zo is er nog iets om naar toe te werken voor Wilson. Een hoogvlieger is hij niet altijd geweest, denk aan zijn rol als rare geoloog in de over de top actiefilm Armageddon en als slangenvoer in de B-avonturenfilm Anaconda. Maar juist een komiek die zichzelf graag voor gek zet, kan zich wel wat misstappen veroorloven.

Zoals zo vaak is de clown in het echte leven geen lachebekje. Vorig jaar werd Wilson in het ziekenhuis opgenomen na een zelfmoordpoging. Zijn breuk met actrice Kate Hudson had hem in een depressie doen belanden. Zijn imago als zorgeloze dude bleef desondanks op het witte doek intact. De acteur die eigenhandig een deukje sloeg in de stereotypische stoere cowboy, heeft dankzij zelfspot nog altijd weten te overleven.