Jimmy Cliff in oranje pyjama

Reggae Jimmy Cliff. 17/6 Paradiso, Amsterdam. Herhaling 18/6 013, Tilburg, 19/6 Tivoli, Utrecht.

Het Britse Glastonburyfestival staat bekend om zijn bevlogen keuzes, niet alleen bij het boeken van nieuwe bands maar ook de veteranen die met gevoel voor historisch momentum van stal worden gehaald. Eind deze maand staat daar Jimmy Cliff, de reggaevedette van klassiekers als You can get it if you really want en de hoofdrolspeler uit de film The Harder They Come waarin hij een geharde crimineel uit Jamaica anno 1972 speelde.

Cliff is er klaar voor, want zijn repertoire beslaat vier decennia en hij ging Bob Marley voor als de eerste internationale reggaester. Een rebel als Marley was hij niet en je zou kunnen zeggen dat hij met platte liedjes als Reggae night de spiritualiteit van het genre te grabbel gooide. Intussen bleef Bruce Springsteen hem eren met versies van zijn songs en groeide Many rivers to cross uit tot het volkslied van interraciale verdraagzaamheid.

Gisteren verscheen de nu zestigjarige Cliff in een glimmend oranje pyjama op het podium van Paradiso, te midden van een tienkoppige band die ook in oranje bleek uitgedost. Het tekende zijn bereidheid tot artistieke concessies, want zijn muziek droeg alle kenmerken van hapklare reggae voor braderieën en partijen.

Op zijn best is Jimmy Cliff een Same Cooke van de reggae, die zijn stem kan laten schitteren in Many rivers to cross. Maar op zijn platst schakelt hij moeiteloos over op nachtclubdeuntjes als I can see clearly now, of erger, zijn versie van de Disneyriedel Hakuna matata.

Jimmy Cliff die in onze nationale voetbalkleur een klaagbede aanhief over onderdrukking en onrecht, dat was teveel. Als hij nu eens gewoon sober zijn Sufferin’ in the land had kunnen zingen, dan was het mooier en minder langdradig geworden. Goed nieuws voor het festivalpubliek van Glastonbury: Cliff zal daar niet in het oranje verschijnen.