Gemankeerd meezingen

cd pop

Coldplay Viva La Vida or Death And All His Friends ***

Als het over de band Coldplay gaat, gaat het niet alleen over hun muziek, maar vaak ook over geld en afmetingen: over de stadions vol publiek die Coldplay gaat vullen of de jaarcijfers van platenmaatschappij EMI, die door een nieuwe cd van Coldplay moeten worden opgekrikt. Stadionband of geen stadionband, dat is de vraag die Chris Martin en de zijnen moeten beantwoorden – vooral aan zichzelf.

Dat ze liedjes kunnen schrijven die door zalen vol zwaaiende fans met gesloten ogen worden meegezongen, is inmiddels bewezen. Maar die status bevalt Martin steeds minder. Hij besloot de eerste drie Coldplay-cd’s als een drieluik te beschouwen en voor de vierde cd met een schone lei te beginnen.

Vreemd genoeg was dat ook al de boodschap ten tijde van de derde cd, X&Y (2005). Maar nu heeft hij de nieuwe koers dan toch te pakken. De cd, met de omslachtige titel Viva La Vida or Death And All His Friends, is introverter en somberder dan we Coldplay kennen. In samenwerking met producer Brian Eno creëerde de band nummers die zich niet na één keer luisteren laten meezingen, maar waarin de aandacht is gevestigd op breed uitwaaierende klankbreisels. Sfeervol is het, maar de wollige klank is niet zo verrassend of revolutionair als de afbeelding van de Franse Marianne op de hoes ons wil doen geloven.

De aan John Cales viool in Venus In Furs herinnerende strijkers in Yes zijn prachtig, en de single Violet Hill houdt de bombast mooi in toom. Het nummer 42 is een hoogtepunt van de plaat, om zijn verrassende tempowisseling en verwarrende tekst (‘Those who are dead are not dead/ They’re just living in my head’). Maar een aantal tracks is middelmatig en een paar zijn zelfs log, zoals Lost! en Lovers In Japan. De stadions zullen wel vollopen, maar de meezingers zijn dit keer wat gemankeerd.

Hester Carvalho