Er rust geen zegen op de Hulk

The Incredible Hulk. Regie: Louis Leterrier. Met: Edward Norton, Liv Tyler, Tim Roth, William Hurt. In: 73 bioscopen.

De Hulk is de antiheld onder de superhelden. Hij heeft alle eigenschappen van een superheld, maar dan in een negatieve variant. De kernwetenschapper Bruce Banner is een alledaagse verschijning, waarachter een wezen met ongehoorde krachten schuilgaat. Bij Hulk is dat geen zegen, maar een vloek. De transformatie leidt niet tot een mooiere, betere en sterkere versie van de man, zoals Batman of Spiderman, maar tot een woest en lelijk ding. Hulk verkleedt zich ook niet in een strak superpak, hij raakt zijn kleren tijdens zijn metamorfose juist kwijt, op een veel te strakke, rafelige broek na.

Bovenal heeft Banner geen controle over zijn metamorfose en ook niet over zijn superkracht („Don't make me angry, you wouldn’t like me when I’m angry.”). Hij zou zijn krachten liever kwijt dan rijk zijn, maar ook daarover heeft hij niets te zeggen.

De Hulk is ook een uitzonderlijk flexibele superheld, doordat hij, als brok groene woede geen vaste karaktertrekken heeft. Hij is opgebouwd uit elementen van Jekyll en Hyde, tijdens de metamorfosen, van Frankenstein, als het resultaat van een diabolisch wetenschappelijk experiment, en van King Kong, als hij zijn domme kracht gebruikt om een liefje te beschermen.

Op de Hulk als filmheld rust ook al geen zegen. De eerste poging om rond het groene monster een nieuwe serie actiefilms te lanceren mislukte vijf jaar geleden met Hulk van Ang Lee, een film die door de fans algemeen als te artistiekerig werd ervaren. Tijd om het over een andere boeg te gooien met The Incredible Hulk. Met een andere regisseur, de Franse actiespecialist Louis Leterrier, en andere acteurs: Edward Norton vervangt Eric Bana in de titelrol. Geen fratsen, maar actie, harde actie.

De grootse climax is inderdaad prettig rauw: een pompeus gevecht in de straten van New York tussen de Hulk en een nog afstotelijker monster, The Abomination. Maar daarvoor wil ook deze verbeelding van de Hulk maar geen vleugels krijgen: een gevoel van het routineus en ongeïnspireerd afwerken van een genre-checklist overheerst. De computeranimaties zijn adequaat (de tijd dat het monster werd gespeeld door een uit de kluiten gewassen bodybuilder zijn lang voorbij), maar alleen de geluidseffecten zijn echt imposant. Als de Hulk door New York loopt, dreunt de bioscoop mee.