De danspartner van Fred Astaire en Gene Kelly Cary

Cyd Charisse maakte onvergetelijke films maakte met Gene Kelley en Fred Astaire. ,,Als we dansten vergaten we de tijd.”

Cyd Charisse met Fred Astaire in The Band Wagon. In this undated file photo, Fred Astaire, left, and Cyd Charisse dance in the 1953 film "The Band Wagon". Charisse, the long-legged Texas beauty who danced with the Ballet Russe as a teenager and starred in MGM musicals with Fred Astaire and Gene Kelly, died Tuesday, June 17, 2008. She was 86. (AP Photo) Associated Press

Cyd Charisse, danseres en actrice, beroemd geworden door haar optreden in films met Gene Kelly en Fred Astaire, is gisteren op 87-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Los Angeles overleden aan een hartaanval. Een groot actrice was ze niet, maar het soort films waarmee ze een ster op de Walk of Fame verdiende, vroeg ook niet om groots acteren. Fysieke aanwezigheid en gracieuze bewegingen waren genoeg, en dat kon Charisse wel leveren. En hoe.

Ze heette bij haar geboorte op 8 maart 1922 in Amarillo, Texas nog Tula Ellice Fink. Na haar opleiding als klassiek danseres, kwam ze bij het befaamde Ballets Russes, waar haar naam opgesierd werd tot Celia Siderova en later Maria Istromena.

Haar echte voornaam was toen al vervangen door de bijnaam Syd, en toen ze in dienst kwam bij filmstudio MGM, maakten de bazen er Cyd van – dat klonk geheimzinniger. Tegen die tijd was ze al getrouwd met Nico Charisse en zo heette ze dus Cyd Charisse toen ze haar eerste film maakte voor MGM, Thousands Cheer (1943), een muzikale romantische komedie waarin Gene Kelly en Mary Astor hoofdrollen vervulden en zij een eenvoudig bijrolletje.

MGM, de filmstudio die van musicals een speerpunt maakte, had haar in dienst als dansende actrice, in het studiosysteem waarin acteurs evengoed als deel van de voorraad werden beschouwd als kostuums of decors. De meeste van die dansende achtergrondmeisjes zijn nooit op de voorgrond getreden, Charisse wel.

In de loop van de jaren veertig werden haar rollen belangrijker, maar in de eerste film die haar beroemd maakte, was het weer een klein rolletje dat ze speelde: ze treedt op met Gene Kelly in de laatste acte van Singing in the Rain (1952).

Ze danste met de beroemdste dansende acteurs van die jaren, Kelly en Fred Astaire. In twee films met Astaire had ze de hoofdrol: The Band Wagon (1953) en Silk Stockings (1957; de Hollywoodfilm waar ook Wim Sonneveld nog een piep-rolletje in vervulde).

Gevraagd naar een vergelijking tussen de twee dansgrootheden, was ze terughoudend: dat zijn appels en peren, vond ze, allebei verrukkelijk. „Naar mijn mening is Kelly de betere choreograaf van de twee. Astaire heeft met hulp van Hermes Pan prachtige dansnummers gemaakt, voor zichzelf en zijn partner. Maar Kelly kan een heel nummer voor een ander maken. Aan de andere kant is Astaire’s coördinatie beter dan die van Kelly [...] zijn gevoel voor ritme is ongehoord. Kelly is de sterkste van de twee. Als hij je optilt, tilt-ie je ook echt op.”

Cyd Charisse optillen kan voor een geoefende danser als Kelly niet echt moeilijk zijn geweest: ze was slank en klein (1,58m), al gaf ze door haar verhoudingen de indruk van een rijziger vrouw.

Op het toppunt van haar carrière verzekerde filmstudio MGM de benen van Charisse naar verluidt voor vijf miljoen dollar.

Astaire was in interviews en biografieën altijd vol lof over zijn danspartner Hij noemde haar bekwaam en warm. „Als wij dansten, vergaten we de tijd.”

In de jaren vijftig verliep het tijdperk van de meeslepende musicals en daarmee nam de carrière van Charisse een wending. Ze ging in ‘gewone’ drama’s spelen en dat was niet haar fort. Zo werden de filmrollen schaarser en zagen we haar vaker in tv-series als Love Boat en Fantasy Island optreden.

In 1992 maakte ze, zeventig jaar oud, haar debuut op Broadway, in het de voor theater bewerkte musical Grand Hotel.