Zijn mooiste overwinning, en zijn grootste

Pas in de ‘sudden death’ van de US Open versloeg Tiger Woods tegenstander Rocco Mediate. Het was zijn veertiende major-titel. Maar hoe moet het nu verder met z’n linkerknie?

Woods wordt gefeliciteerd door zijn tegenstander in de play-off en de sudden death, Rocco Mediate. Foto AP Rocco Mediate. left, congratulates Tiger Woods following Woods' US Open championship victory after playing a sudden death hole following an 18-hole playoff round for the US Open championship at Torrey Pines Golf Course on Monday, June 16, 2008 in San Diego. (AP Photo/Chris Carlson) Associated Press

Was dit het begin van het einde van de carrière van Tiger Woods? De opwinding over zijn overwinning op de US Open op de Torrey Pines Golfcourse in San Diego was nauwelijks geluwd of kenners en bewonderaars keken elkaar aan. Hoeveel schade heeft de 32-jarige Woods in de slijtageslag die vijf lange dagen duurde aan zijn kwetsbare linkerknie opgelopen? Hoe lang vergt het herstel? Zal hij nog herstellen?

Negen weken na de derde kijkoperatie aan zijn linkerknie in veertien jaar stond het ‘fenomeen’ met de zilveren bokaal in zijn handen te grijnzen naast zijn vriend en grote rivaal van de afgelopen dagen, Rocco Mediate. Dit was de mooiste en spannendste editie in de 108-jarige geschiedenis van de US Open. Dit was zijn mooiste en grootste overwinning. De notoir goed geluimde Mediate stond erbij en was niet eens ongelukkig met zijn tweede plaats. Hij was pas op de 91ste hole gezwicht, terwijl hij zo dicht bij zijn eerste triomf op een major was geweest.

En weer sloeg Woods op de laatste hole toe. Op de achttiende hole van de play-off raakte de altijd ontspannen (of was het maar schijn?) Mediate de weg kwijt. Zijn afslag eindigde in de bunker en zijn volgende slag tegen de tribune. Woods deed wat hij alleen kan, in verloren positie terugkomen. Hij ‘legde’ de bal sneller op de green dan de leider en kwam door een birdie naast Mediate. In de sudden death maakte Woods aan alle onzekerheid een einde. Opnieuw een birdie, weer een overwinning in een major, zijn veertiende in zijn loopbaan. Nog vier en hij heeft Jack Nicklaus ingehaald.

Alleen maar blije mensen op de tribunes (25.000 toeschouwers op de extra dag) en op de golfbaan. Zelfs de verliezer lachte. Mensen worden blij als ze Tiger Woods zien golfen. Wanneer ‘The chosen one’ zich op een golfbaan meldt, vergeten mensen de ellende van de wereld. Zijn aanwezigheid en uitstraling, zijn swings, bunkerslagen en putts, zijn onvoorspelbare dus altijd verrassende spel, en vooral zijn veerkracht zijn adembenemend. In deze tijd is er mogelijk geen sportman die zoveel talent aan doorzettingsvermogen en eerzucht paart. Tegenslag of pijn, Woods laat zich niet verslaan. Zijn twee jaar geleden overleden vader, een oud-Vietnamstrijder, hield niet van klagen. Doorgaan, pijn voel je pas als de oorlog gewonnen is.

De afgelopen vijf dagen ging Woods soms door een hel. Het was die verrekte knie die naarmate het toernooi vorderde steeds meer pijn ging doen wanneer hij bij de afslag de driver ter hand nam. Zijn swing, zo is gemeten, gaat met een snelheid van honderd kilometer per uur. En elke keer zag je hem door zijn knie gaan. Dan zag je Woods de pijn verbijten. Zou hij het einde halen van de US Open? Na zijn triomf gisteren, zei hij: „Opgeven? Met deze enthousiaste mensen op de tribune? Met zo’n geweldige tegenstander als Rocco? Dit was een echt gevecht. Het was een heerlijke week, maar nu is het gelukkig voorbij.”

Voorlopig zal hij zich niet op een golfbaan laten zien, zo verklaarde Woods. Niet zozeer zijn hoofd als wel zijn pijnlijke knie schreeuwt om rust. De pijn zou ondraaglijk zijn geweest als caddie Steve Williams hem niet voortdurend moed had ingesproken, maar vooral als hij niet voortdurend paracetamol had geslikt. De vraag is nu: was het uit medisch oogpunt wel verstandig zo snel na de meniscusoperatie op 15 april aan zo’n toernooi te beginnen?

„Ik ben niet zo goed in luisteren naar artsen”, zei Woods na afloop. „Ik heb het gehaald, ik heb gewonnen. Sportmensen moeten met blessures kunnen omgaan. Sport is slecht voor je lijf. Het gaat erom hoe je er mee omgaat. Gebruik het nooit als excuus. Geniet, of je nu honderd procent fit bent of niet. Dat is het mooie aan sport.”

Organisatoren van komende toernooien zagen de escapades van Woods met gemengde gevoelens aan. Wat als hij niet kan meespelen? Zonder hem minder publiek, minder sponsoren, minder televisieaandacht. Op 26 juni begint de Buick Open. Een week later AT&T International, dat door Woods zelf is georganiseerd. En op 17 juli is de British Open, de volgende major die hij al drie keer won.

Woods paart welhaast perfecte techniek aan enorme spierkracht, ontwikkeld in de gym. Zonder dat laatste zou zijn linkerbeen te zwak zijn geweest om zijn geweldige swing te weerstaan. Op de vraag of hij niet gesloopt was door zo snel na de artroscopie 91 holes te moeten lopen, zei hij: „Misschien.”

Maar het was wél het beste toernooi dat hij in zijn loopbaan had gespeeld. Ondanks veel bogeys, double bogeys, onverklaarbare misslagen en gemiste putts. Hij verspeelde in de play-off zelfs een voorsprong van drie slagen, maar vocht toch weer terug. Dit was Tiger Woods. Hij had zich geen betere en aantrekkelijker tegenstander kunnen wensen dan de stralende Rocco Mediate. „Zonder hem had ik nooit zoveel moeten geven.”