Telefoontje

Het is een vreemde gewaarwording om te wachten op iets dat níet moet komen: het telefoontje van school. Alleen de gezakten en degenen met een herexamen worden gebeld dus we horen liever niets van school. Ik heb vrij genomen om dit uur met mijn zoon te delen en niet alleen uit solidariteit. Ook ik ben te zenuwachtig om efficiënt door te kunnen werken, zeker nadat hij de schoolexamens met twee onvoldoendes afsloot. Hoe goed kan hij de centrale examens hebben gemaakt? Ik heb er een hard hoofd in. Mijn zoon overdenkt de blamage die hij zal voelen als hij zakt, de tegenzin om het anderen te moeten vertellen. Ik vrees het jaar waarin hij de vakken via het volwassenonderwijs moet inhalen omdat de tweede fase inmiddels anders is ingericht. Hij móet van school.

We besluiten uit tijdverdrijf heel erg te gaan opruimen. Als hij zakt hebben we in ieder geval een opgeruimd huis. Maar om 14.00 uur zijn we al klaar. We zitten op de bank en ik stel voor de televisie aan te zetten. Liever geen MTV want na elke clip kijken we naar de klok. We nemen alle opties en alle consequenties door. Mijn hart klopt in mijn keel. Om half 3 een high five. Om drie uur zijn we nog niet gebeld en ik kan het niet geloven. We spreken af nog een marge van 15 minuten aan te houden. Mijn andere zoons komen thuis. Na 10 minuten belt een vriendin om te feliciteren: de lijst met geslaagden is gepubliceerd en zijn naam staat er bij. Ik begin te snikken en hij kijkt verdwaasd rond. De ontlading: zoenen, champagne, omhelzen, sms’en, bellen en mailen. Als hij later naar school gaat voor de cijferlijst, ren ik naar de winkel om drank en hapjes te kopen: iedereen is welkom.

Het eindexamen is een afsluiting maar ook een begin van het volgende traject. Ik heb deze reis samen met hem ondernomen en deze reis is volbracht. Vanaf hier reist hij alleen verder. Loslaten is moeilijk en losgelaten worden ook. Ik wens alle geslaagden van de next-generatie nu een heerlijke tijd, en straks een goede start en een behouden reis.

Marijke van der Zee

Wekelijks schrijft iemand op uitnodiging een brief aan de next-generatie. Marijke van der Zee (51) is dezer dagen vooral moeder en woont en werkt in Breda.

    • Marijke van der Zee