Het thema van de film was ‘voorspelbare plotwending’

Ik moest in New York naar Sex and the City. Natuurlijk, ik had hem voor mijn reis nog net kunnen zien in Nederland, tijdens zo’n speciale Ladies Night-voorpremière waarbij de vrouwelijke filmbezoekers ter verhoging van de feestvreugd voor aanvang van de film een cocktail van prikloze Fanta en Lambrusco in een plastic bekertje kregen. Maar de film in New York kijken leek me op de een of andere manier meer allure hebben.

Het New Yorkse Sex and the City-publiek was vrij breed, zag ik bij de kassa, waar een stokoud mannetje en vrouwtje kaartjes kochten. Er zaten ook veel groepjes zwarte vrouwen in de zaal, en latina’s, en mannen (al waren die er natuurlijk onder lichte al dan niet zeer zware dwang).

Dat de film slecht was, had ik al in de recensies kunnen lezen, die ik overigens steeds met één oog gesloten had gescand in de angst dat ik iets te weten zou komen over een onverwachte plotwending. Dat had ik niet hoeven doen, want de film bleek geen enkele onverwachte plotwending te bevatten. Het thema van de film was ‘voorspelbare plotwending’. Of eigenlijk was het thema van de film: ‘We laten hem precies zo eindigen als de laatste aflevering van de televisieserie. Anders schrikt het publiek misschien.’

De vrouwen om me heen deelden mijn boze gedachten duidelijk niet. Constant waren ze hardop dingen aan het verzuchten als ‘She’s so right’ en ‘Ooooow. Ooooow. I can’t belíeve this!’ Bij een scène waarbij iemand in haar designerbroek poepte, ging de zaal uit zijn collectieve dak. Zoiets komisch hadden ze nog nooit meegemaakt.

Ook als er een bloot tietje of een halve piemel in beeld kwam, werden er gilletjes geslaakt en gierden de vrouwen zenuwachtig van het lachen. Verwonderd keek ik om me heen. Wat bezielde deze vrouwen? Ik had weleens het gerucht gehoord dat het Amerikaanse publiek simpel was – maar zó simpel?

Een dag later hoorde ik van twee vrouwen die ook in New York naar Sex and the City waren geweest, dat er in hun zalen zelfs gejuicht werd bij belangrijke gebeurtenissen (als er iemand een oranje Louis Vuitton-tas cadeau kreeg, bijvoorbeeld), en dat er bij de aftiteling werd geapplaudisseerd.

Goed. Het lag dus niet aan de makers van SATC. Het lag aan dit publiek, waarmee de makers nu eenmaal rekening moesten houden.

Het is eigenlijk een wonder dat die serie zo goed was.

Lees alle columns van Aafop nrcnext.nl/aaf

    • Aaf Brandt Corstius