Zo’n Britse vrouw die ooit een edgy beauty was

‘Free Cyndi Lauper Concert @ 11’ stond er op een flodderig papiertje dat aan een dranghek was gehangen. Het was de eerste ochtend van mijn vakantie in New York, en we liepen rond bij de eenenvijftigste straat. Daar, door mijn jetlagwaas heen, zag ik ineens het papiertje. Achter het hek waren mensen bezig om een podium op te bouwen.

Nu wil ik niet dramatisch doen, maar als kind dacht ik dat Cyndi Lauper God was. Dit was voordat Madonna God voor me werd. Met haar oranje haren, haar hysterische kleding en haar schreeuwstem belichaamde Cyndi de vrouw die ik later wilde worden. Dat is er gelukkig niet van gekomen.

Ik herinner me dat ik op school tijdens de wekelijkse playbackshow (in de jaren tachtig waren we eigenlijk aanhoudend aan het playbacken) True Colors stond te performen, met mijn ogen dicht, omdat ik zo diep in de muziek zat, en dat ik aan het eind van het nummer mijn ogen opendeed en ontdekte dat mijn petticoat was afgezakt en ik in mijn onderbroek stond.

Terug naar de eenenvijftigste straat; daar gaf een beveiligingsman mijn vriend en mij groene polsbandjes om het concertje bij te wonen. ‘This will get you closer to the stage and on tv’, zei hij er ernstig bij. De droom van elke Amerikaan. Cyndi deed het concert voor een ontbijtprogramma, en daar moest een juichend publiekje bij staan.

Daar was ze. Niet meer roodharig, maar met kort, witgeverfd haar. Ze droeg een mantelpak met zwarte stiletto’s. Chagrijnig marcheerde ze heen en weer om een soundcheck te doen.

Ze deed me denken aan Twiggy; zo’n Britse vrouw die ooit een edgy beauty was, maar op haar oude dag een vale huisvrouw was geworden die je zo bij de Sainsbury’s in Brixton zou kunnen tegenkomen met een mand vol blikjes witte bonen in tomatensaus.

Wat het nog erger maakte, was dat Cyndi een duizenddingendoekje tevoorschijn haalde waarmee ze alle microfoons begon schoon te maken. En dan bedoel ik niet even afstoffen, maar echt boenen, minutenlang.

Na een half uur gebeurde er iets vreemds; Cyndi legde haar doekje weg, zei iets tegen haar bandleden, en ze liepen met zijn allen het podium af. Ze zei nog iets tegen een paar fans en verdween toen. Ze kwam niet meer terug.

‘Ze vindt het geluid niet goed’. zei een van de fans.

Een huisvrouw, maar wel een diva-huisvrouw.

Lees eerdere columns op nrcnext.nl/aaf