Column

Zwembad

Als NOS-sportverslaggever Bert Maalderink in een of ander Sportjournaal weer begint te zeveren over welke spelers op de training een hesje krijgen, ga ik altijd even pissen. Ik kan niet tegen dat schoolkrantgemuts en moet dan even wat anders doen.


Ik kom pas terug als Bertje echt helemaal klaar is. Zeker met zijn vragen aan de bondscoach. Zelf vindt hij die doorgaans heel kritisch, maar ik vind ze vooral ouderwets, slaapverwekkend en hopeloos ingewikkeld. In elk geval niet kritisch. Marco van Basten kijkt Bertje meestal heel vermoeid aan en geeft dan heel geduldig zo diplomatiek mogelijk zijn antwoorden. Antwoorden waar Bertje overigens nooit tevreden mee is. Bert is een bijtertje en vraagt graag nog even door. Inmiddels is het een soort spelletje geworden en het tragische er aan is dat Bert zichzelf daarin bloedserieus neemt. Hijzelf is bijna meer het onderwerp van de reportage dan de bondscoach. Inmiddels zijn er twee kampen. De absolute Bert-fans en de zogenaamde Maalderink-haters. Hoewel ik dus meestal even iets voor mezelf ga doen, hoor ik niet bij de haters. Een mens moet nou eenmaal een paar keer per dag pissen en het is prachtig als iemand je daar de gelegenheid voor biedt zonder dat je het gevoel hebt dat je iets mist. Dus ik mag hem eigenlijk wel.

Maar ondertussen merk je dat een aantal spelers en de bondscoach zelf een beetje klaar zijn met deze pony met één trucje. Het ziet eruit als een huwelijk dat een beetje is gaan ruiken. De ramen moeten open. De kamers moeten gelucht. De spelers zien de vragen al van kilometers aankomen en beantwoorden deze op bijna medelijdende toon.

Er gaat nu een filmpje over het internet waarop je perschef Jansma en Marco hun ongezouten mening over de sterverslaggever hoort geven. Omdat de microfoon openstond, kon Bertje horen wat er gezegd werd en dit stukje had hij oorspronkelijk achter zijn reportage geplakt. Later is het geskipt, maar door een lekkende NOS’er is het op het net beland. Tegenstanders linken het naar elkaar, maar de fans ook.

Want nogmaals: er zijn ook Bert-fans. Mensen die hem juist prachtig vinden, waarderen omdat hij niet met alle winden meewaait en hem op een schild hijsen, omdat hij als een van de weinigen niet meegaat in de veel te euforische polonaise na de wereldpot tegen Italië. Zij vinden hem zelfs een verademing.Voor hen bestaat de rest van de pers uit saaie meelopers. Zij stellen de toiletgang uit tot hun goeroe Bertje aan de beurt is geweest.

Of Bert moet blijven? Volgens mij is dat geen vraag. Bert blijft gewoon. Ik vrees nog honderd jaar. En eerlijk gezegd vind ik dat wel goed. Hartstikke goed zelfs. Hij groeit tijdens dit EK uit tot de absolute vijand van het team.

En dat is prachtig. Dat versterkt de teamgeest. Het is heel goed voor de groep als je met zijn allen één iemand een onbedaarlijke eikel vindt. En volgens mij komt Bert behoorlijk in de buurt. En het mooie is: Bert vindt dat volgens mij wel lekker. Bert vindt zichzelf minstens zo belangrijk als Marco, dus hij heeft wel vrede met zijn eikelbestaan. Zijn werk is niet onopgemerkt gebleven.

Er wordt over hem gepraat. En niet alleen onder het volk, maar ook onder zijn vakbroeders. Ook in die groep zijn de meningen sterk verdeeld. Sommigen vinden dat je best een beetje close met bepaalde spelers mag zijn, terwijl anderen menen dat je juist altijd gepaste afstand moet houden. Hoewel beide groepen het er over eens zijn dat de homoseksuele relatie tussen Ruud Gullit en Frits Barend ooit veel te ver ging. Die tongzoen in die parkeergarage is niemand vergeten.
Maar goed: Bert moet dus blijven en vooral zo zeikerig blijven zeuren. Het elftal gaat er alleen maar beter van spelen. En dan? Dan worden ze Europees kampioen of halen ze minimaal de finale? En dan? Dan wordt een oude traditie in ere hersteld. Het elftal pakt Bertje en ze flikkeren hem met zijn allen in het zwembad.