Zonder Tweede Maasvlakte wordt het armoe troef

Het is in feite mosterd na de maaltijd om andere opvattingen over het nut en de noodzaak van de Tweede Maasvlakte in Rotterdam te uiten. De democratische besluitvorming over de aanleg is immers vrijwel voltooid.

Criticasters Hein-Anton van der Heijden en Ralph Panhuyzen gaan er kennelijk nog van uit dat zij met hun – deels ongegronde – argumenten invloed op de besluitvorming kunnen uitoefenen (Opiniepagina, 2 juni).

Bij de Tweede Maasvlakte gaat het om zeer marginale extra uitstoot van CO2 in de wereld en als je het internationaal bekijkt eigenlijk om helemaal niets, want bij het niet doorgaan van de aanleg zouden de aangedragen extra vervoersstromen gewoon op andere plaatsen in Europa plaatsvinden.

Ook valt er behoorlijk wat af te dingen op de stelling dat Nederland ‘de koelie’ van Europa aan het spelen is door laagwaardige (?) economische overslagactiviteiten (‘dozen schuiven’) te bieden. Nog afgezien van hun zware onderschatting over de economische uitstraling en afgeleide werkgelegenheid van de Tweede Maasvlakte, blijft staan dat vervoer via Rotterdam ter bevoorrading van heel Europa de goedkoopste mogelijkheid blijft ten behoeve van productie en consumenten in heel Europa.

Maar het ergste van hun argumentatie is dat zij niet vermelden wat de consequenties zijn van het niet aanleggen van de Tweede Maasvlakte. Durfden ze ook maar eens te vertellen dat zonder economische groei veel mensen in dit land en daarbuiten op termijn op een houtje moeten gaan bijten en dat sociale uitkeringen onbetaalbaar kunnen worden.

Hans Roodenburg

Sint-Annaland