Buffon redt Italië tegen sterk spelend Roemenië

Italië1Roemenië1

Ruststand 0-0. 55. Mutu 0-1, 56. Panucci 1-1 Scheidsrechter: Øvrebø (Noo). Toeschouwers: 30.585.

De mimiek van Gianluigi Buffon en Luca Toni stond model voor het gemoed van alle Italianen, na het gelijkspel (1-1) tegen Roemenië. Zoveel ongeloof, verbazing en teleurstelling kunnen alleen Italianen met hun gezicht uitdrukken. Alweer zat het tegen. Alweer kregen de Italianen niet waar ze altijd zo vurig naar verlangen: triomf, glorie en een nieuwe voetbaltitel.

Na de blamerende 3-0 nederlaag van afgelopen maandag tegen Nederland volgde nu een onbevredigend gelijkspel tegen Roemenië. De Italianen hadden er ditmaal meer aan gedaan dan tegen Oranje. Nauwelijks bekomen van de schok hadden ze flegma, arrogantie, verzadiging en ouderdomsverschijnselen van zich af kunnen schudden. De Roemenen werden gretig tegemoetgetreden. Dit was bijna de gebruikelijke Italiaanse hartstocht die door de Nederlanders nog zo vakkundig in de kiem was gesmoord.

Het was weer niet voldoende. Ook niet tegen de Roemenen, die in het Letzigrund-stadion van Zürich met een punt voorsprong (0-0 tegen Frankrijk) op Italië aan het tweede duel mochten beginnen. De Roemenen bleken zowaar toch nog te kunnen en te willen voetballen, wat ze tegen Frankrijk achterwege hadden gelaten. Ze wachtten de Italianen op, lieten hen aanvallen en probeerden met counters het tegenwoordig toch kwetsbare bastion voor doelman Buffon te omzeilen.

Italië mocht uiteindelijk Buffon, die weleens de beste keeper ter wereld wordt genoemd, danken voor zijn wonderbaarlijke redding vijf minuten voor het einde van de wedstrijd. Of moest het Adrian Mutu danken, de Roemeen die de strafschop onbeheerst hard inschoot en daardoor Buffon de kans gaf de bal te stoppen? Bij de stand van 1-1 had de spits van de Italiaanse club Fiorentina door de strafschop te benutten de Squadra definitief naar huis kunnen schieten. Maar de Roemeen die kort na rust voor een 1-0 voorsprong had gezorgd, was zichzelf niet. Zoals hij dat eerder deze week tegen Frankrijk zeker niet was. Zijn oma was overleden en dat deed hem zichtbaar pijn. Met een traan in zijn ogen werd hij gewisseld.

Mede daardoor is Italië nog in de race voor de kwartfinales. Of zelfs voor de titel, want daarvoor zijn het Italianen. Dinsdag wacht de botsing met Frankrijk. Die wedstrijd moeten de azzurri zeker winnen. Italië leeft nu tussen angst en hoop. Maar dat zijn ze gewend daar. Het voetballeven wordt er door gekenmerkt, en maakt het daardoor zo’n fascinerende voetbalnatie.

Nog minimaal één wedstrijd de uitstraling en klasse van Buffon en de mimiek en kopmagie van Toni. Dat is niet genoeg voor de liefhebbers van voetbaltheater. Maar het is in ieder geval iets. Het zou toch zonde als Buffon, Toni, Pirlo, Zambrotta en Grosso er niet meer bij zijn. Het Italiaanse volkslied Fratelli d’Italia niet meer te kunnen horen deze weken. Danser Toni niet meer mee zien wiegen op het ritme van de nationale hymne.

Toni was de man van de wedstrijd, maar daar had Italië weinig aan. De spits die dit seizoen bij Bayern München topscorer van de Bundesliga was, toonde zich een vaardige targetman bij de Italianen. Het zag er wat fantasieloos uit, steeds die hoge ballen op Toni. Maar bijna elke keer wist de lange spits uit Pavulla nel Frignano (Emilia-Romagna) de bal met zijn hoofd terug te leggen op een medespeler. Zo fraai, zo precies. Maar nooit wisten Del Piero, Perrotta of Camoranesi te profiteren. Al was dat ook de verdienste van de sterke Roemeense doelman Bogdan Lobont.

Toni mocht zich beklagen bij de Noorse arbitrage. Maar dat deed hij nauwelijks. Vlak voor rust kopte hij de bal langs doelman Lobont. Volgens de grensrechter stond de Italiaan buitenspel. Tv-beelden gaven duidelijk aan dat Toni niet buitenspel stond. Alweer een arbitrale beslissing die door gebruik van tv-beelden gecorrigeerd kan worden. Leuk voor de emoties in de sport. Maar zo worden wel investeringen van miljoenen in deze amusementsindustrie ongedaan gemaakt.

Of de Italianen de zege verdienden, staat der discussie. De Roemenen hadden in de eerste helft zeker drie grote kansen op een doelpunt. Ze werden alle verijdeld door Buffon, die dit keer zijn bandana niet op zijn hoofd droeg maar eenvoudig om zijn nek had geknoopt.

Zo ontwikkelde zich een wedstrijd die nooit saai was. Het toernooi komt nu de beslissingen moeten vallen eindelijk op gang. Zelfs Zambrotta, de geroutineerde Italiaanse verdediger, maakte een fout. Mutu profiteerde, zoals het van een spits van zijn kaliber mag worden verwacht en schoot gretig raak. Een minuut later maakte Christian Panucci gelijk. Tot opluchting van de Italiaanse coach Roberto Dondadoni, die kennelijk toch niet het charisma en het gezag heeft van zijn voorganger Marcello Lippi die Italië twee jaar geleden aan de wereldtitel hielp.

Het Italiaanse team speelde tegen Roemenië beheerster en scherper dan tegen Nederland. Maar de frisheid is er vanaf. Spelmaker Andrea Pirlo blijkt het tempo na een lang seizoen nauwelijks meer te kunnen bijhouden. En wie weet mist Italië toch de zekerheid van verdediger Fabio Cannavaro en de geslepen acties van Francesco Totti, de beste Italiaan van de afgelopen competitie die in mei zijn kniebanden scheurde.

Dinsdagavond weten we meer. Dan volgt de botsing Italië-Frankrijk. Zoals in de kwalificatieronden de duels in 0-0 en een 3-1 zege voor Frankrijk eindigden, zo zal het weer een clash worden. Zoals tijdens de finale van het EK 2000 en het WK van 2004. Kortom; het EK is pas begonnen.