Veren en vachten in een teer web van potloodlijnen

Emma van Drongelen: Carput Mortuum

Kijk, dit vind ik nou mooi. Een jonge tekenares die geschoold is aan de Rietveldacademie en toch haar klassieken kent. Die figuratief werkt, gewoon met potlood op papier, maar die ook met elke tekening verder bouwt aan een volkomen eigen, nieuwe wereld. Niet nostalgisch, niet modieus, knap balancerend tussen raadselachtigheid en houvast.

Je herkent het werk van Emma van Drongelen (1978) al gauw. Tekeningen op grote formaten zijn het, waarin voorstelling en materiaal hand in hand gaan. Veel vloeiende dunne potloodlijntjes naast elkaar zien eruit als een veertje of een vacht, dus Van Drongelen tekent graag veertjes en vachten. Maar ook in hardere vormen komen de zachte, draadachtige arceringen te pas. Ze dooraderen stenen, die daardoor iets van een schelp krijgen of van een doodskop met schedelnaden. Of ze volgen de volumes van wortelachtige uitstulpingen.

In Van Drongelens tekeningen komen regelmatig van die grillige groeisels te voorschijn, ongeveer zoals de uitlopers van een oude aardappel. Ze ontspruiten aan de fantasie van de kunstenaar, maar hebben een natuurlijke onvoorspelbaarheid. En binnen hun dikke contouren, of er omheen, is er dus vaak die cocon van dunnere lijnen waar dagenlang aan geweven is, heel dicht bij het grote vel papier. Vreemde combinatie van wilde vormen en een zorgvuldige tekentrant.

Van Drongelen verliest zich graag in die draden van het web, maar ze komt er nooit in vast te zitten. Ze zet toch altijd op tijd een paar stappen terug om te zien hoe het gepeuter op de textuur uitpakt in het totaalbeeld. Dat geheel is meestal een sterke, knoestige vorm op verder maagdelijk wit gebleven of gegumd papier. In de tekening Caput Mortuum liggen de wortels en stenen half begraven in een vloer van paarse en roze bloemetjes, die samen ogen als een bergachtig eiland in een witte zee. Rechts steekt er een stukje mensenvoet uit en linksachter zit een haas.

Haar werk wordt bijna altijd bevolkt door mensen of dieren of onderdelen daarvan. Soms hebben ze de haartjes die nu eenmaal lekker uit een potlood groeien. Maar veel vaker nog zijn ze, zoals die haas hier, in een klare lijn getekend. De constructie is dan belangrijker dan de textuur. Volumes, overgangen en buigpunten zijn aangegeven met een soort elleboogstukken: cellulaire vormen die misschien restanten zijn van de studie geneeskunde die Van Drongelen deed voordat ze naar de kunstacademie ging. Als kunstenaar is ze nog steeds bezig met hoe ieder klein onderdeel tegelijk werkt in het geheel en een wereld op zichzelf kan zijn.

Haar werk is nog een week te zien bij New Untitled, op loopafstand van het station in Venlo. Een veelbelovende jonge kunstenaar in een veelbelovende jonge galerie.

Emma van Drongelen en Gies Backes, t/m 21 juni bij Galerie New Untitled, Bolwaterstraat 30 in Venlo, www.galerienewuntitled.nl