Pigeon Detectives hebben nog wel wat bij te leren

Rock The Pigeon Detectives. 12/6 Paradiso, Amsterdam. Herhaling 16/8 Lowlands, Biddinghuizen. Inl. www.lowlands.nl

The Pigeon Detectives uit het Engelse Leeds zijn een superieure feestband, die het stagediven weer net zo hard aanmoedigt als het ooit door Mojo Concerts verboden werd.

Op hun tweede album Emergency gaan ze de Kaiser Chiefs achterna met meezingers die nog net ‘indierock’ mogen heten maar die neigen naar iets dat veel platter is. Slade en Status Quo gingen hen voor met muziek die nergens over hoeft te gaan, zo lang het maar stampt en beukt.

In zekere zin was het wishful thinking, dat The Pigeon Detectives hun concert in de matig gevulde maar razend enthousiaste Melkweg Max gisteren begonnen met een introtape van The Who’s Baba O’Reilly.

Zanger Matt Bowman heeft wel iets weg van Roger Daltrey, vooral in de manier waarop hij vervaarlijk met de microfoon zwaait en het ding telkens weer juist op tijd uit de lucht plukt. Maar het ‘teenage wasteland’ van getroebleerde en ontheemde tieners over wie Daltrey zong, is bij de Pigeon Detectives puur hedonisme voor jonge feestgangers geworden. Niets aan de hand, de Pigeons zijn in het land.

Leuk als hun nieuwe liedjes mogen zijn, missen This is an emergency en Everybody wants me het beetje tekstuele en muzikale diepgang dat nodig is om er vaker naar te willen luisteren.

Bowman was lief voor zijn fans, sleepte ze het podium op, gooide flessen water de zaal in en liet iedereen klappen en zingen. De muziek klonk strak maar eenvormig. Het slotnummer I’m not sorry is de enige echte klassieker die ze hebben.

Neem een voorbeeld aan The Who: die kwamen na de betrekkelijk banale popliedjes uit de beginperiode met muziek waar veel meer artistieke ambitie uit straalde. Tot het zo ver is, zijn The Pigeon Detectives onderhoudend genoeg om ze nog een tijdje aan te zien.

    • Jan Vollaard
    • Door