Lil Wayne als dokter

Rapper Lil' Wayne makes an appearance on MTV's "Total Request Live" show at MTV Studios in Times Square on Tuesday, June 10, 2008 in New York. (AP Photo/Peter Kramer) Associated Press

CD van de Week

Lil Wayne: Tha Carter III ****

Het sterkste punt van rapper Lil Wayne (25) uit New Orleans is zijn swagger, de stijlvolle trots en zelfverzekerdheid waarmee hij zich aan de wereld toont en die terugkeert in zijn uiterlijk, zijn houding en zijn rapstijl. In de kleinste ademstoot van het hiphopfenomeen zit swagger. Zoals in de zucht die hem ontsnapt in zijn rol als Dr. Carter in het gelijknamige nummer, wanneer zijn assistente weer een patiënt aankondigt die aan talloze rapgebreken leidt. In die ene zucht zit alles besloten: zijn eigendunk wordt vermengd met compassie voor al die minderbedeelde collegae.

Voor dit nummer fabriceert een opvallend ingetogen Swizz Beats een pulserende hiphoptrack met tokkelende bassen, swingende drums en jazzy blazers – rond samples van The Smile van David Axelrod. Dr. Carter is een pronkstuk op dit langverwachte album van het hiphopfenomeen. Jarenlang voerde hij de spanning op met hoogstaand mixtapemateriaal.

Lil Wayne verpakt zijn arrogantie in een briljant concept. Hij tracht rappers te redden van hun middelmatigheid en vloekt wanneer er weer één overlijdt op de operatietafel. De rapper gebruikt volop dramatische effecten in zijn stem en vat zijn tevreden zelfbeeld regelmatig samen in rake metaforen: ‘I’m a doctor, they don’t understand my writing…’

Lil Wayne perst zijn raps er vaak kermend uit. Hij kan de grootste onzin laten klinken als een predikant die voordraagt uit een heilig boek en weet zelfs aan de vermoeiende urban trend van de robotstem een eigenzinnige draai te geven. Het fijnst zijn de producties die even tegendraads zijn als Dr. Carter zelf. Het nummer A Milli heeft een hypnotiserende productie van Bangladesh, die om niet veel meer draait dan een herhaalde vocale sample, een diep echoënde basdrum en een ratelende snare. In het soulvolle Let The Beat Build van Kanye West mag pas na 1 minuut en 59 seconden de stuiterende basdrum meedoen.

De gastoptredens zijn vaak raak, zoals op de warme hiphoptrack Mr. Carter waarop Jay-Z en Wayne in topvorm zijn, de dromerige productie Comfortable met een zwoele Babyface en een verrassende Betty Wright op het matige, rockachtige Playing With Fire.

Niet alles is even goed. Een politiesirene nadoen als refrein is geen goed idee en gast T-Pain weet een liedje als honderd anderen te laten klinken. De afsluiter is negen minuten gebabbel.

Als het misgaat bij Lil Wayne gaat het meteen goed mis.

Tha Carter III is niet de allesvernietigende klassieker die na een jarenlang opgebouwde hype wellicht verwacht werd, maar dat is geen probleem. Het is een heerlijk album, en volgende week is er vast weer een mixtape.

    • Saul van Stapele