Dat gebaar alsof je een hele lichte bladzijde van een boek omslaat

Ik heb op deze plek ooit een stukje geschreven waarin ik vertelde hoe ik hunkerde naar de iPhone, met zijn tiptoetstoetsjes, zijn gladde uiterlijkje en zijn uitstraling van ‘ik ben een technologische gadget én een lekker ding’.

Natuurlijk waren er pragmatici in mijn omgeving die zeiden: ‘Dat touchscreen is ongevoelig voor koude vingers, en als je handschoenen draagt. Dus die telefoon is heel onhandig.’ Maar dan dacht ik: ach, hoeveel dagen per jaar heb ik nou koude handen of handschoenen aan? Goed, de helft van het jaar. Maar dan moet ik maar meer binnenblijven. Of aan een betere bloedsomloop werken.

Ook waren er mensen die zeiden: ‘Met een iPhone kun je niet blind sms’en in de auto.’ En dan zei ik: ‘Blind sms’en is levensgevaarlijk! Daar is een Oprah over geweest!’

Af en toe mocht ik de iPhone van een vriendin opnemen, en dat deed ik dan op de speciale iPhonemanier, met dat swoesjgebaar, dat gebaar alsof je een hele lichte bladzijde van een boek omslaat met je wijsvinger. En daar genoot ik dan van. Want al die tijd had ik geen eigen iPhone.

Daarom keek ik erg uit naar mijn reisje naar New York – natuurlijk, ik ging heus naar die tentoonstelling van de postmoderne kunstenaar Takashi Murakami in het Brooklyn Museum, en naar een Shakespeare in het park – maar ik ging toch ook wel op dag 1 naar de Apple-winkel rennen om daar mijn eigen phoontje te halen.

Zelfs de smoezen voor de Nederlandse douane, die tegenwoordig een soort Taskforce schijnt te hebben die de massaal iPhones smokkelende dertigers bij de grens tegenhoudt, had ik al klaar. ‘Ik heb deze iPhone gekregen van een oude New Yorkse vrouw die ik jarenlang liefdevol heb verzorgd.’ Of: ‘Ik vond deze iPhone op de achterbank van een taxi. Ik ben mijn hele vakantie bezig geweest de eigenaar te traceren, maar ik kon hem niet vinden.’

Voorpret, voorpret.

En dan kondigt Steve Jobs, de grote Applebaas, twee dagen voordat ik naar New York vertrek aan dat er een iPhone op de Europese markt komt die twee keer zo snel is en veel goedkoper. Op 11 juli. Ik ben niet erg technisch, en ook niet erg praktisch, maar ik begreep wel dat ik dan niet nu lastminute nog zo’n ouwe iPhone moest gaan meesmokkelen. Dan maar meteen naar Takashi Murakami.

Lees eerdere columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf