Lingeriesetjes naast een echte Mondriaan

Lingerieontwerpster viert haar jubileum met expositie in de Rotterdamse Kunsthal.

De vraag is: kan haar commerciële werk wel kunst genoemd worden?

Dekkers: „Mijn werk komt voort uit voyeurisme.” Foto Carin Verbruggen Verbruggen, Carin

Een overzichtstentoonstelling van je werk na een carrière van vijftien jaar. Marlies Dekkers vindt het zelf eigenlijk ook best vroeg. „Normaal krijg je er volgens mij pas een als je dood bent, niet?”, aldus de lingerieontwerpster lachend.

Niet dat ze niet ontzettend trots is dat de Kunsthal in Rotterdam deze hele maand een tentoonstelling aan haar wijdt. „Het is een enorme eer. Zeker na vijftien jaar. Dat is voor een overzichtstentoonstelling al niet zo lang, maar het is zeker niet lang voor een modemerk. Merken als Gucci en Prada bestaan al bijna honderd jaar. Ik vijftien. Blijkbaar heb ik toch wel wat bereikt.”

Dat laatste zijn de sprekers tijdens de drukbezochte opening afgelopen weekeinde unaniem met Dekkers eens. De ontwerpster wordt afwisselend geroemd om haar zakelijk instinct, de impact die haar ontwerpen op het dragen van lingerie hebben gehad en de architectonische kwaliteiten van de voor haar designs zo kenmerkende lijnen.

De laatste vijftien jaar behaalde Dekkers vele successen. Vorig jaar werd de ontwerpster uitgeroepen tot Zakenvrouw van het Jaar, publiceerde ze met schrijfster Heleen van Royen de bestseller Stout, won ze de CILA Fashion Award in New York, kocht Courtney Love in een hotel in Las Vegas haar halve collectie op en opende ze wereldwijd drie nieuwe winkels, waaronder één in Parijs.

Maar genoeg voor een overzichtstentoonstelling in de Kunsthal? Vertrekkend directeur Wim Pijbes, in 1997 ook betrokken bij de eerste tentoonstelling van Dekkers in de Kunsthal, vindt van wel: „Haar ontwerpen hebben bijgedragen aan de tijd waarin ze leeft. Het is daarom absolute kunst.”

Vandaar dat Pijbes die per 1 juli het roer bij het Rijksmuseum zal overnemen tijdens de opening van de expositie die hij ‘beyond expectations’ noemt, meedeelt een aantal van Dekkers’ stukken toe te gaan voegen aan de modecollectie van het Rijks.

Wie door de door Rem Koolhaas ontworpen lichthal loopt, krijgt inderdaad het gevoel naar kunst te kijken. De lingeriesetjes hangen zij aan zij met Piet Mondriaans Composition with Red, Yellow and Blue, een potlood en waterverf tekening van Auguste Rodin en creaties van Hans Bellmer – werk dat Dekkers door de jaren heen heeft geïnspireerd. Alles tentoongesteld in de meest uiteenlopende settings. Van een keur aan beha’s en onder netten gevangen plastic poppen, een donkere, door water omgeven catwalk, tot een lange gang waar enkel de spleten in de zwarte muur zicht bieden op uitdagend poserende poppen en naaktportretten aan de andere kant.

Toch blijft, ondanks de kunstige setting, de vraag of iets dat zó goed verkoopt en dus enorm commercieel is echt kunst genoemd kan worden? Zelfs Dekkers vindt het een lastig woord. „Op de kunstacademie noemden ze het altijd toegepaste kunst. Ik denk dat dát de lading het meest dekt. Het is immers geen eenmalig ding. Er is zelfs een productie aan gekoppeld. Maar aan de andere kant, voor iemand als Andy Warhol was het juist weer een droom om zijn werken op grote schaal te produceren. Dus in zijn ogen zou ik de ultieme kunstenaar zijn.” Niet dat de ontwerpster bezig is met het maken van kunst. Haar enige missie is dingen veranderen. Vrouwen mooier naar zichzelf en hun lichaam laten kijken. „Alsof het een kunstwerk is.”

Wie een overzichtstentoonstelling aan zich gewijd ziet, kan natuurlijk niet anders dan terugkijken. Ook Marlies Dekkers, normaal een vrouw van het vóóruitkijken, grootse plannen maken en de wereld veroveren: „Wat me vooral opviel tijdens het samenstellen, is dat ik eigenlijk heel vormvast ben. Al vanaf mijn eindexamenwerk, het ontstaan van de blotebillenjurk, kwam alles voort uit eenzelfde filosofie. Die van het voyeurisme. Het onthullen én verhullen.” Maar ook dat waardoor ze al vijftien jaar door zowel popsterren als huisvrouwen wereldwijd omarmd wordt: „Het zoeken naar schoonheid en sensualiteit van de vrouw door de ogen van de vrouw.”