Hoover ving het licht in real time

Nan Hoover was in de jaren zeventig een pionier van de videokunst. Tot het laatst reisde ze rond voor haar performances.

Nan Hoover

Toen ze een maand geleden de fatale boodschap kreeg, was haar eerste reactie: „Shit. Bad timing”. Typerend voor Nan Hoover. Ondanks haar leeftijd was ze nog steeds op zoek naar nieuwe mogelijkheden in haar werk. Ze reisde Europa af om performances en workshops te geven en haar werk was te zien op talrijke tentoonstellingen.

De maandag op 77-jarige leeftijd in Berlijn overleden Nan Hoover kwam in 1970 naar Nederland. Bij een eerder bezoek aan Amsterdam was ze gevallen voor de stad. Ze wilde er wonen en werken. In New York had ze al een reputatie opgebouwd met haar tekeningen en schilderijen.

In Nederland ontdekte ze als één van de eersten de draagbare videocamera. In haar vroege video’s ontwikkelden zich haar grote thema’s: licht, beweging, tijd en ruimte, in hun onderlinge relatie. Ze installeerde het licht en richtte haar (statische) camera op delen van haar lichaam of op papieren objecten die ze vervolgens langzaam bewoog. Daardoor ontstond een subtiel spel van licht en schaduw. De werken duurden net zo lang als de opname geduurd had. Ze vergeleek haar werkwijze met de manier waarop ogen een schilderij scannen. Haar performances waren gebaseerd op hetzelfde principe en haar fotowerken waren in feite een momentopname van dat procedé.

Omdat ze vroeg was met het gebruik van het jonge medium en omdat haar werk zich duidelijk onderscheidde, bouwde Nan Hoover al snel een reputatie op. Haar werk belandde in internationale musea en werd opgenomen in belangrijke collecties.

Aan het einde van de jaren tachtig besloot ze te gaan tekenen. Voor haar was dat medium net zo direct als video. Ze kon er dezelfde thema’s in kwijt. Haar publiek en ‘haar’ musea en galeries hadden meer moeite met de overstap. Ze wilden haar blijven associëren met video en performances.

In het laatste deel van haar loopbaan wisselde ze de verschillende media af, naar de behoefte van het concept. Bovendien ging ze, opnieuw heel vroeg, experimenteren met inktjet prints.

Behalve een begenadigd en gedreven kunstenaar was Nan Hoover een mentor voor vele studenten en jonge kunstenaars. Het was daarom niet vreemd dat ze in 1987 gevraagd werd de plaats van Nam June Paik in te nemen als docent aan de kunstacademie in Düsseldorf. Ze zou er negen jaar met veel plezier werken.

Na haar pensioen keerde ze terug naar Amsterdam. De laatste jaren raakte ze teleurgesteld, omdat hier weinig interesse voor haar werk leek te bestaan. Daarom besloot ze twee jaar geleden, van de ene dag op de andere, naar Berlijn te verhuizen.

Daar vond ze onmiddellijk wat ze in Nederland had gemist: belangstelling voor haar werk en respect voor haar kunstenaarsschap.

Meer over leven en werk van Nan Hoover: www.nan-hoover.com