Deloitte Award voor Vanoucek

De Deloitte Award 2008, aanmoedigingsprijs voor jong jazztalent, is gisteren toegekend aan pianist Michal Vanoucek (1978).

Van de drie finalisten kwam de in Slowakije geboren Vanoucek het sprankelendst voor de dag. Hij toonde zich ook het rijkst aan ideeën, al moet worden aangetekend dat hij met die rijkdom soms erg kwistig omsprong. Het verplichte nummer Stella by Starlight werd daardoor te lang gerekt.

Dat Vanoucek ondanks dat zowel de jury als de zaal overtuigde, was afgezien van zijn brede pianistiek te danken aan zijn opmerkelijk ontspannen présence. Vanoucek had al een muzikaal leven in Slowakije achter de rug toen hij in 2003 afstudeerde aan het Conservatorium in Den Haag, en dat zie je en hoor je. Of de pianist behouden blijft voor Nederland, is overigens de vraag. Voor de besteding van de geldprijs van twintigduizend euro twijfelt hij tussen reizen naar China en New York.

New York is ook al enige tijd de woonplaats van pianist Gideon van Gelder (1984), de oudere broer van saxofonist Ben (1988), die vorig jaar de prijs won. Hij opende de finale gisteren met drie eigen stukken in een stijl die aansloot op de lijn van wijlen Bill Evans naar diens volgeling Brad Mehldau. Het is muziek die naar binnen is gekeerd en alleen overkomt onder ideale condities en na jarenlang samenspel. Dat Van Gelder, pendelend tussen Nederland en de VS, zo’n hecht clubje nog niet heeft opgebouwd, is begrijpelijk en geen drama.

Zangeres Esra Dalfidan maakte naast deze pianisten geen schijn van kans, zo werd al snel duidelijk. Haar Stella by Starlight slaagde maar half en haar Turkse traditional klonk als verplichte exotica. Dit alles als gevolg van een soms shaky intonatie en het feit dat ze nog niet lijkt te weten wat haar zwakte is en wat haar kracht. Maar ook haar “verlies” is allerminst ernstig; ze heeft al een cd op de markt, stond al een hele avond in het BIMhuis en is in juli op het North Sea Festival te horen.

Het idee om de finalisten te laten begeleiden door het trio van een winnaar uit het verleden, te weten bassist Stefan Lievestro, pakte in het BIMhuis prima uit. Over de (bijna) synchrone filmprojectie boven de musici waren de meningen verdeeld. In een voetbalstadion met artiesten als verre stipjes heeft zo’n vergroting zin, maar wat moet het in een zaal waarin je als je je best doet zo de schoenen van de pianist kunt kussen?