De ideale kapstok

Sarah Jessica Parker begon haar carrière als het meisje met de zwavelstokjes in The Little Match Girl (1974).

Begin jaren ’90 twijfelde ze nog over de rol van Carrie.

Sarah Jessica Parker. Foto Reuters Actress Sarah Jessica Parker poses at the 2008 MTV Movie Awards in Los Angeles June 1, 2008. REUTERS/Fred Prouser (UNITED STATES) REUTERS

De fans kon het niet schelen dat de Amerikaanse kritiek de langverwachte Sex and the City-film gekraakt heeft. Ze kwamen in groten getale afgelopen weekend. Eindelijk, eindelijk konden zij voor twee uur en zo’n tweeëntwintig minuten Carrie, Miranda, Charlotte of Samantha zijn. Maar vooral Carrie, dat hedendaagse Assepoestermeisje dat om twee redenen naar New York kwam: mannen en modemerken. En Carrie, dat is natuurlijk actrice Sarah Jessica Parker, op wier huid de rol van de bijdehante bijna-veertigster geschreven was. Want ook zij heeft in het echte leven een inloopkast voor haar schoenen. Shoppen, roddelen, dronken worden, een beetje wanhopen en dan toch als beloning trouwen met Mr. Big. Welk meisje wil nou níet Carrie Bradshaw zijn?

De op 25 oktober 1965 geboren SJP, de vierde in een gezin van acht in Nelsonville, Ohio, is een van die weinige actrices die eigenlijk alleen met de naam van het personage dat haar beroemd heeft gemaakt door het leven gaat. En dan te bedenken dat SJP eind jaren negentig zo haar twijfels had of ze de rol van de single sex-columniste Carrie wel zou moeten aannemen en dat nota bene haar echtgenoot (en collega-acteur) Matthew Broderick haar daartoe moest overhalen.

Een showbizzmeisje was ze al van jongs af aan: SJP speelde voor SATC (Sex and the City) in tientallen bioscoop- en televisiefilms, van haar debuut als het meisje met de zwavelstokjes in The Little Match Girl (1974), tot vergeten tv-series en meer memorabel werk als Honeymoon in Vegas (1992, tegenover Nicholas Cage), The First Wives Club (1996, met Bette Midler en Diane Keaton), Tim Burtons sciencefictionparodie Mars Attacks! (1996) en David Mamets film-over-film State and Main (2000), waarin ze de actrice is die onverwacht een naaktscène weigert. In werkelijkheid zou zij voor SATC als enige van de vier hoofdrolspeelsters ook zo’n ‘no nudity’-clausule in haar contract hebben laten opnemen. „Ik vind het een opwindend idee dat je een dame kunt zijn en ietsiepietsie erotiserend zonder daarvoor je kleren uit te hoeven doen”, zei ze daarover tegen Vogue.

Maar uiteindelijk is iedereen toch meer geïnteresseerd in wat SJP aanheeft, dan in wat ze uittrekt. Afgetraind als ze is, is ze de ideale kapstok. Haar stijl laat zich het beste omschrijven als die van een New Yorkse straatballerina: tikje wild, maar wel altijd alsof ze net uit een opvoering van het Zwanenmeer is komen weglopen, met een voorkeur voor roze, tule, kant en ballerina’s. Ze is waarschijnlijk het enige personage dat geloofwaardig met een parelketting om kan gaan slapen. De enige ster die door haar fans bovendien niet echt mooi gevonden wordt.

En ja, we hebben het nog steeds over een actrice, bij wie schijn en werkelijkheid gezellig in elkaar overlopen, en de slimme zakenvrouw en co-producent van haar eigen film die steeds minder moeite doet om die twee te scheiden. Waar bij ieder ander het vermogen om een trauma op te roepen zou worden geroemd, of de geweldige timing, is SJP’s grootste kwaliteit dat ze weet wat ze aan moet trekken (met dank aan styliste Patricia Field). De Amerikaanse modebladen hebben de afgelopen maanden overuren gedraaid om van alle SATC-filmlooks betaalbare equivalenten te vinden. Het wordt een kleurrijke zomer.

Lees de recensie van de film Sex and the City op nrcnext.nl