Weduwe die niet zo treurt

Closing the Ring. Regie: Richard Attenborough.Met: Shirley MacLaine, Christopher Plummer, Mischa Barton, Stephen Amell, Neve Campbell. In: 3 bioscopen.

Een man graaft in het heuvelachtige landschap vlakbij de Ierse stad Belfast. Hij is op zoek naar de resten van een B-17 bommenwerper die er in 1944 neerstortte, waar hij als jongeman getuige van is geweest. Meer in het bijzonder hoopt hij een ring te vinden die behoorde aan Teddy, de schutter van de B-17. Voor zijn missie trouwde Teddy in het geheim met Ethel Ann, het meisje dat na zijn dood een huwelijk met zijn beste maat aanging.

Closing the Ring begint met de begrafenis van deze man anno 1991. De 84-jarige regisseur Richard Attenborough (Gandhi, Cry Freedom) snijdt gekunsteld heen en weer tussen Belfast en het Amerikaanse plaatsje Branagan, in 1991 en 1941. Zo wordt langzaam duidelijk waarom bijvoorbeeld de weduwe niet erg treurt om de dood van haar echtgenoot, tot onthutsing van haar dochter.

Wat opvalt aan Attenboroughs acteursregie is dat oudgedienden Shirley MacLaine en Christopher Plummer veel beter acteren dan de jonge, vrij kleurloze acteurs die Attenborough koos om de rollen van de B-17 crew te spelen. Hun dictie is vlak, zelfs in de gedeeltes waarin emotie in hun stem of spel zou moeten doorklinken, zoals bij het afscheid van de geliefden. Wel sterk is de scène waarin de bezwete Teddy wordt besnuffeld door Ethel Ann – vele malen erotischer dan de scène die erop volgt en waarin ze voor het eerst de liefde bedrijven.

Maar uiteindelijk is dit de film van Shirley MacLaine (1934). Ze zet een sterke rol neer van een door het leven getekende vrouw. Haar onverschilligheid wordt door haar omgeving niet herkend als het onvermogen tot directe communicatie. Ze heeft haar verdriet voor altijd vergrendeld. Het leidt tot de mooiste scène als Attenborough haar op de rug filmt terwijl ze eindelijk haar tranen de vrije loop laat. Ze schokschoudert even en we horen een snik. Was de hele film maar zo subtiel.