Deze film is niet om aan te zien

Wat een film, het lijkt wel de boeketreeks uitgeserveerd als Oorlog en Vrede.

Maar ja, door het succes van de serie kan ook een slechte film een fenomeen worden.

Carrie Actress Sarah Jessica Parker poses in New York on Friday, May 2, 2008, during the movie junket for "Sex in the City". (AP Photo/Rick Maiman) Associated Press

Dit zou nooit een groot artikel zijn geworden als het niet over Sex and the City ging. De film die morgen in première gaat en de aanleiding voor dit stukje vormt, is op zichzelf genomen namelijk de moeite van het bespreken nauwelijks waard. Filmisch gebeurt er niets opwindends. Inhoudelijk lijkt de plot op tal van andere formulefilms uit Hollywood. Dat kon ook niet anders, want de film is gebonden aan het format van de gelijknamige tv-serie. En dan zijn we weer bij het uitgangspunt: de serie is zó succesvol dat Sex and the City, ook als slechte film, een fenomeen is dat alleen daarom al aandacht krijgt en verdient.

De avonturen van Carrie, Charlotte, Miranda en Samantha – oudere meisjes, zullen we maar zeggen: veertigers uit New York – hebben miljoenen trouwe fans. De film, die vorige maand in de Verenigde Staten uitkwam, heeft binnen enkele weken wereldwijd Indiana Jones van de troon gestoten. Je kunt niet anders concluderen dan dat de wereld van Carrie en haar vriendinnen een wereld is waar kijkers, vooral vrouwelijke kijkers, over de hele wereld bij willen horen.

Als de film begint, zijn twee van de vier vrouwen getrouwd, Miranda en Charlotte. Samantha wil niet trouwen, haar gaat het alleen om de seks, want voor je het weet doe je het nog maar drie of vier keer per week. Euh, zegt Miranda, de laatste keer dat mijn man en ik hebben gevreeën was zes máánden geleden. Punt bewezen.

Ook Carrie is nog niet getrouwd als de film begint. Maar dat wil ze wel. Daar zal de rest van de film om draaien. Carrie wil trouwen met Mr. Big, de man die voor hen samen een penthouse in Manhattan kan betalen en dan ook nog van een wandkastje een walk in closet kan laten maken waar Carrie alle schoenen van Manolo Blahnik in kan uitstallen.

Carrie bereidt haar huwelijk voor als een veldslag in haute couture. In een typerende sequentie volgen we haar als ze bruidsjurken past. Omdat het tijdschrift waarvoor ze schrijft haar wil portretteren als de ‘laatste single van New York’, mag ze jurken aan van Christian Delacroix, Lanvin, Dior, Vivienne Westwood en vele andere topontwerpers. We zien het haar doen in een reeks beelden die meer wegheeft van een commercial dan van een filmscène. En die achterdocht bekroop mij steeds, bij elke keer dat er weer een tas of een schoen of een drankje met naam en toenaam werd geconsumeerd – is dit voor de film of voor de webwinkel?

In het kader van geen plot verraden, valt er verder vrijwel niets over de film te zeggen, behalve dan dat het tweeënhalf uur lang – tweeënhalf uur: de boeketreeks uitgeserveerd als Oorlog en Vrede! – geheel volgens de wetten van de televisie en Hollywood verloopt: premisse, ontwikkeling, crisis, catharsis. Na afloop kunnen mannen en vrouwen dan met elkaar discussiëren over de normen die hier worden overgedragen.

Een groot publiek spiegelt zich aan deze personages, hoe uitvergroot zij ook zijn. Wat zeggen die personages tegen het publiek, terwijl ze schijnbaar met elkaar praten? In een reeks opwarminterviews in de gratis krant Metro kwam afgelopen maandag („nog drie nachtjes slapen…’’) Kristin Davis naar voren, die de smetvrezige Charlotte speelt. „Als er iets is wat Sex and the City niet is”, zei ze, „is het anti-feministisch”.

Dat is de boeiendste kwestie voor de neutrale toeschouwer: waarom denken vrouwen dat ze naar een groep vrije, onafhankelijke seksegenoten kijken? Het antwoord op die vraag moet waarschijnlijk niet van een mannelijke recensent komen. Voor hem, voor mij, blijft het lastig te begrijpen waarom iemand graag kijkt naar vier rijke en intelligente vrouwen die heel veel praten, maar nooit over iets anders dan kleren en mannen. De enige keer dat Carrie, zelf een schrijfster, een boek leest, is het een compilatie van liefdesbrieven van Grote Mannen uit de wereldgeschiedenis.

Behalve aan mannen leveren de vrouwen zich ook met huid en haar uit aan alle andere normen die de westerse samenleving aan vrouwen oplegt. Als Samantha, die in de film vijftig jaar wordt, een werkelijk minieme bolling van haar buik toont, kijken haar vriendinnen alsof ze zich met poep heeft ingesmeerd. Ze moet wel verschrikkelijk ongelukkig zijn, dat ze zich zó laat gaan.

De man is het begin en einde van alle normen. Hij heeft het geld, hij heeft de juiste normen (een vrouw kan eigenlijk alleen maar trouwen zoals hij het wil) en hij heeft de penis waar het allemaal om draait. Dat lijkt me voor mannen een troostrijker gedachte dan voor vrouwen, maar kennelijk denken die er zelf heel anders over.

Sex and the City. Regie: Michael Patrick King. Met: Sarah Jessica Parker, Kim Cattrall, Cynthia Nixon, Kristin Davis, Chris Noth. In: 108 bioscopen. **