De televisiehuisvlijt van Hans Teeuwen

Aangezien de zenders die deze weken geen voetbalwedstrijden vertonen zich voornamelijk beperken tot herhalingen, is dit het moment bij uitstek om eens op het web naar televisie te zoeken. Het is de vraag of je websites met korte videostreams wel ‘televisie’ mag noemen, zoals ze zichzelf graag afficheren.

Wat nu in het kielzog van YouTube ontstaat is eerder een nieuw medium. De technische onbeholpenheid van de huisvlijt maakt de authenticiteit alleen maar groter.

Het interessantste voorbeeld tot nu toe in Nederland van zo’n site is hansteeuwen.tv. Er staan nog niet heel veel filmpjes op, misschien een stuk of tien.

Een ervan, Homo’s from hell, is pseudodocumentair gedraaid op het Amsterdamse Museumplein. Daar lopen Teeuwen en striptekenaar Gummbah hand in hand, poserend als toeristen. Als ze worden aangesproken door een meisje, gooien ze haar om de beurt omver.

Alle andere filmpjes lijken te zijn opgenomen bij cabaretier Hans Teeuwen thuis. Ze zijn gegroepeerd in series, die langzaamaan worden uitgebreid. De populairste heet Hans belt. Hij telefoneert, liggend op de bank, met overduidelijk nietsvermoedende medewerkers van callcenters. Hij valt hen lastig met zijn privéproblemen en drijft hen zo tot wanhoop. Het aardigst werkt dit procedé wanneer de stem aan de andere kant niet met zich laat sollen, zoals de medewerkster van een videotheek, die verzocht wordt de plots van allerlei films na te vertellen, over een zwijgende butler en een auto die kan praten: „Heeft u ook een gezellige oorlogsfilm?”

Dan zijn er de filmpjes over Baby Terrence en Beertje Porc. De eerste is een babypop, die ogenschijnlijk liefdevol wordt toegesproken, maar wel steevast volgende week dreigt te worden doodgeschoten. Als baby Terrence fouten maakt bij het pianospelen, dan wordt hij weinig teder mishandeld. Ook met de meer dan levensgrote beer onderhoudt Teeuwen een sadomasochistische relatie. In deze reeks speelt Teeuwen een platte Amsterdammer met een quasijoviale schreeuwstem, een soort van kruising tussen Bassie van Adriaan en volkszanger Gordon.

Recht in de camera schmierend en flemend probeert Teeuwen beertje Porc te verleiden om zijn kontje te laten zien, hetgeen resulteert in een portie stevige homo-erotiek.

De bezoekers van hansteeuwen.tv betonen zich in hun reacties merendeels weinig gecharmeerd van deze act. Ze verwachten meer raffinement en entertainment van hun idool, die er satanisch genoegen in lijkt te scheppen hun dat niet te bieden. De meligheid en platheid van de interactie met beertje Porc is een vorm van Publikumsbeschimpfung, die ook de grofheid van een groot deel van de luidruchtigste weblogbezoekers (reagluurders noemt de website GeenStijl hen) precies weerspiegelt.

Ook sommige meer poëtische bijdragen stuiten op interactief verzet. In de categorie Muziek voert Hans een even onbeholpen als ontroerend dansje uit op de klanken van Glenn Goulds Goldberg-variaties. Het resultaat is een door geen enkele professionele ambitie geremde vorm van primaire creativiteit.

Het is opmerkelijk dat Teeuwen, op de rand van internationaal succes, op zijn eigen site terugkeert naar de bron. Geen televisiezender ter wereld zou deze filmpjes willen vertonen en juist dat maakt ze zo interessant.

De eerste aflevering in de reeks Interview laat Teeuwen fulmineren tegen de taalverloedering. Iedereen heeft het over ‘dinsdag’, maar eigenlijk zou je ‘dèènsdag’ moeten zeggen. Niemand weet meer dat je ‘kindermisbruik’ hoort uit te spreken als ‘kèèndermisbriek’. Zich steeds verder opfokkend gaat de deskundige zich ten slotte te buiten aan ruw uitgestoten, onverstaanbare primaire klanken.

Onlangs maakte Omroep Brabant een documentaire over het theaterdebuut van Hans Teeuwen in 1991, samen met de kort daarna verongelukte Roland Smeenk. Hun grootste succesnummer was het lied Skôkn duik, geheel opgebouwd uit geserreerd woedend gezongen nonsenswoorden. Het is de essentiële Hans Teeuwen, een boze en tedere absurdist, die op zijn eigen site weer thuiskomt.