Alles in de film draait om wat de man heeft

Het bioscoopvervolg van de succesvolle tv-serie ‘Sex and the City’ beleeft morgen zijn Nederlandse première. In het seksuele universum van de film blijkt de man zaligmakend.

De belevenissen van Carrie, Charlotte, Miranda en Samantha – oudere meisjes, zullen we maar zeggen: veertigers uit Manhattan – hebben miljoenen fans, van de Verenigde Staten tot in de Arabische wereld. Een groot publiek spiegelt zich aan deze personages, hoe uitvergroot ook, die zelfstandigheid en een vrije seksuele moraal koppelen aan een rusteloze, meestal vergeefse zoektocht naar liefde.

Sex and the City: The Movie, het vervolg op de succesvolle televisieserie van de jaren negentig, die morgen in 108 bioscopen in Nederland uitgaat, heeft dan ook binnen enkele weken wereldwijd Indiana Jones van de troon gestoten. Je kunt niet anders dan concluderen dat het dynamische, maar ook tobberige grotestadsleven van Carrie en haar vriendinnen een wereld is waar kijkers, en dan vooral vrouwelijke kijkers, bij willen horen of benieuwd naar zijn.

De film die morgen zijn Nederlandse première beleeft, is zelf het bespreken nauwelijks waard. Filmisch gezien gebeurt er niets opwindends. De vraag is eerder: wat zeggen de personages tegen het publiek, terwijl ze schijnbaar met elkaar praten? In de gratis krant Metro kwam maandag („nog drie nachtjes slapen…”) Kristin Davis naar voren, die de smetvrezige Charlotte speelt. „Als er iets is wat Sex and the City niet is”, zei ze, „is het anti-feministisch.”

Dat is nu juist de boeiendste kwestie voor de toeschouwer: waarom denken vrouwen dat ze naar een groep vrije, onafhankelijke seksegenoten kijken, die worstelen met het gebrek aan huwbare, succesvolle mannen in New York? Het antwoord op die vraag moet waarschijnlijk niet van een mannelijke filmrecensent komen. Voor deze recensent blijft het lastig te begrijpen waarom iemand graag kijkt naar vier rijke en intelligente vrouwen die heel veel praten, maar nooit over iets anders dan kleren en mannen. De enige keer dat Carrie, in de film schrijfster van een column, een boek leest, is het een compilatie van liefdesbrieven van Grote Mannen uit de wereldgeschiedenis.

De man is in het universum van deze vrouwen het begin en einde van alles. Hij heeft het geld, hij heeft de juiste normen (een vrouw kan eigenlijk alleen trouwen zoals hij het wil) en hij heeft de penis waar het allemaal om draait. Dat lijkt me voor mannen een troostrijker gedachte dan voor vrouwen, maar kennelijk denken die er zelf heel anders over.

Vervolg Film: pagina 11

De Bouquet-reeks uitgeserveerd als ‘Oorlog en vrede’

Inhoudelijk lijkt de plot op die van talloze andere formulefilms uit Hollywood. De film is per slot van rekening gebonden aan het format van de tv-serie. En dan zijn we weer bij het uitgangspunt: de serie is zó succesvol dat Sex and the City, ook als slechte film, een fenomeen is dat alleen daarom al aandacht krijgt en verdient.

Als de film begint, zijn twee van de drie vrouwen getrouwd, Miranda en Charlotte. Samantha wil niet trouwen, haar gaat het alleen om de seks, want voor je het weet doe je het nog maar drie of vier keer per week. Euh, zegt Miranda, de laatste keer dat mijn man en ik hebben gevreeën was zes máánden geleden. Punt gemaakt.

Ook Carrie is nog niet getrouwd als de film begint. Maar dat wil ze wel. Daar zal de rest van de film om draaien. Carrie wil trouwen met Mr. Big, de man die een penthouse in Manhattan kan betalen en dan ook nog van een wandkastje een inloopkast kan laten maken waar Carrie alle schoenen van Manolo Blahnik kan uitstallen.

Carrie bereidt haar huwelijk voor als een veldslag in haute couture. In een typerende sequentie volgen we haar als ze bruidsjurken past. Omdat het tijdschrift waarvoor ze schrijft haar wil portretteren als de ‘laatste single van New York’, mag ze jurken aan van Christian Delacroix, Lanvin, Dior, Vivienne Westwood en vele andere topontwerpers. We zien het haar doen in een reeks beelden die veel weg wegheeft van een commercial En die achterdocht bekruipt de kijker steeds, bij elke keer dat er weer een tas of een schoen of een drankje met naam en toenaam werd geconsumeerd; is dit voor de film of voor de webwinkel?

Verder valt er niet veel over de film te zeggen, behalve dan dat alles maar liefst tweeënhalf uur lang – de Bouquet-reeks uitgeserveerd als Oorlog en vrede! – geheel volgens de wetten van Hollywood verloopt: premisse, ontwikkeling, crisis, loutering. Na afloop kunnen mannen en vrouwen dan met elkaar discussiëren over de normen die hier worden overgedragen.

Behalve aan mannen leveren de vrouwen zich ook met huid en haar uit aan alle andere normen die de samenleving vrouwen oplegt. Als Samantha, die vijftig wordt, een minieme bolling van haar buik toont, kijken haar vriendinnen alsof ze zich met poep heeft ingesmeerd. Ze moet wel verschrikkelijk ongelukkig zijn, dat ze zich zó laat gaan.

Hoe vrouwvriendelijk is ‘Sex and the City’? Discussieer mee op nrcnext.nl/sexcity