Of Rem zich had laten inspireren door, nou ja, kaas

Ik heb geen enkel gevoel voor richting, behalve als het om winkelstraten gaat. Ik noem dat mijn winkel-gps. Zet mij neer in een klein straatje in Turijn, waar ik bijvoorbeeld tien jaar geleden op een Interrailreis een keer geweest ben, en ik weet vanaf dat punt feilloos de grote winkelstraat te vinden.

Alleen in Rotterdam lukt het me nooit om het centrum van koopgenot te vinden, en eindig ik altijd in een vieze straat bij iets dat ‘Snackbar Sorry’ heet. Het komt waarschijnlijk door de benaming van Rotterdams grootste winkelstraat; de Koopgoot. Alleen die naam al roept associaties op van zoveel Bristol-, Kruidvat- en Wibra-geweld dat mijn winkel-gps er automatisch van afslaat.

Maar wat niet is kan nog komen. Hoopvol ging ik naar de presentatie van iets dat Koopgoot 2 heet in Rotterdam. Ik was nieuwsgierig, want Koopgoot 2 was ontworpen door Rem Koolhaas. Rem Koolhaas is, behalve een beroemde architect, ook de enige architect die het voor elkaar heeft gekregen om een winkel te ontwerpen waar ik niet in durf: de Prada-winkel in New York. Die winkel is zo groot en indrukwekkend dat ik altijd weer laf doorloop naar de plaatselijke Zara.

Rem Koolhaas is ook groot en indrukwekkend, een soort Roald Dahl, maar dan met architectenkleren aan, en heel intimiderend. Hij is zo iemand die nooit lacht. Hij presenteerde Koopgoot 2, en dat bleek een gebouw in de exacte vorm van een blokje kaas te zijn. Het was zelfs geel.

Toch duurde het ruim een half uur voordat een Rotterdamse journalist durfde te vragen of Rem zich had laten inspireren door, nou ja, kaas. Nee, zei Rem zonder te lachen. ‘De kleur geel berust op louter toeval.’ Ik dacht: als je een gebouw, of een heel groot blokje kaas, van een half miljard euro ontwerpt, zou ik niet doen aan louter toevallige kleuren. Maar dat durfde ik natuurlijk niet hardop te zeggen.

De Rotterdamse journalist durfde nog iets te vragen. Of het gebouw, waarin mensen straks kunnen wonen, winkelen, werken en naar de film gaan – alle primaire levensbehoeften, dus – niet te veel functies had. ‘Dan willen mensen het gebouw helemaal niet meer uit!’, zei de Rotterdammer bezorgd.

‘Misschien wordt dit het eerste gebouw ter wereld waar niemand meer uitkomt’, zei Rem Koolhaas, weer zonder te lachen.

Ik ga donderdag naar New York, en ik weet nu al dat ik die Prada-winkel weer niet in durf.

Aaf Brandt Corstius

Meer over Koolhaas’ ontwerp op pagina 22

    • Aaf Brandt Corstius