Gratie voor pitbulls

Minister Verburg (Landbouw, CDA) wil de agressieve pitbullterriër weer toestaan. Dat is opmerkelijk, zeker voor een kabinet dat juist uitblinkt in al dan niet gerealiseerde voornemens, om zaken te verbieden. Variërend van roken in cafés en hallucinerende paddo’s tot godslastering. Maar de pitbull mag weer. Dat is tegen de strenge tijdgeest.

Het verbod op de pitbull was indertijd een voorbeeld van gelegenheidswetgeving. De Regeling Agressieve Dieren werd in 1993 van kracht nadat binnen één jaar drie keer een kleuter was doodgebeten door een pitbull. In krantenkoppen en op televisie leek het een trend. Al school in het verbond ook een zekere afkeuring van een bepaald type werkloze man, dat zich toen gehuld in ‘pitbullsmoking’ (trainingspak) met een vechthond op straat manifesteerde.

Sindsdien is er veel veranderd. In totaal zijn er in Nederland nog maar een miljoen honden over. Die neergang wordt mede veroorzaakt door het algemene klimaat. De hondenbezitter is aan vrijwel evenveel beperkingen onderhevig als de roker. Zijn huisdier mag vrijwel nergens meer zomaar de poten uitslaan. Ook het hondenpoepprobleem wordt beter in de hand gehouden. Bovendien is een hond onhandig voor mensen die de hele dag uit huis zijn. Katten zijn een alternatief omdat ze beter tegen eenzaamheid kunnen.

Toch is sinds het verbod op pitbulls het gemiddelde aantal slachtoffers door hondenbeten (vele duizenden gewonden en ongeveer 1,2 dode per jaar) niet afgenomen. En in die cijfers zijn de kleinere honden, die soms tussen de kaken van grotere werden vermalen, niet meegeteld. Geheel tegen algemene trend én verbod in is het aantal bijtincidenten hoogstens gelijkgebleven. Kennelijk is het aandeel agressieve honden nu groter.

De pitbull geld niet eens als de agressiefste hondensoort. De Rottweiler, de Staffordshire, de Dobermann Pincher of Mastino Napolitano zijn minstens zo bijtgraag, blijkt uit internationale vergelijkingen. Een niet geregistreerde pitbull is bovendien niet gemakkelijk van andere rassen te onderscheiden. Vandaar dat minister Verburg, in navolging van een advies van een commissie van wijzen, agressieve honden in het algemeen wil gaan bestrijden.

Dat ligt voor de hand. Maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is eenvoudiger om het ras van een hond te bepalen dan het risico op wangedrag. Het agressieve karakter van een huisdier moet namelijk worden vastgesteld door een omstreden test. Autoriteiten die een agressief dier na zo’n test in beslag nemen om het te doden, zullen met procedures van nog agressievere baasjes te maken krijgen, ook als ze een verkorte administratiefrechtelijke procedure voeren.

Dat maakt het afdwingen van zo’n nieuwe regeling niet aanlokkelijk. Het huidige verbod op pitbulls is willekeurig, zeker, maar de nieuwe regeling wordt nog ingewikkelder. Het voornemen om dan maar meer voorlichting te gaan geven aan de hondenbezitters, kost alleen maar geld.

Het kabinet kan het pitbullverbod beter handhaven totdat er een betere oplossing is gevonden.