Nee, Jack, die poules kan helemaal niet iedereen dromen

Ik heb er het hele weekeinde over na zitten denken met welke psychische stoornis ik mijn houding ten opzicht van het EK het beste kan vergelijken. Aanvankelijk dacht ik aan autisme. Ik heb ooit gelezen dat sommige autisten papiertjes hebben waarop verschillende gezichtsuitdrukkingen staan. Op zo’n papiertje kan de autist nakijken hoe iemand zich voelt als diegene bijvoorbeeld lacht. ‘Mondhoeken staan omhoog; oké, deze persoon is kennelijk blij.’ Dit doen autisten omdat gezichtsuitdrukkingen op zich ze niets zeggen.

Dat gevoel heb ik ook de hele tijd als ik naar voetbal kijk. Iedereen in het publiek gaat staan; kennelijk is er iets spannends aan de hand. Iedereen zegt ‘woheeeeee’; kennelijk gaat het goed. (Of juist slecht.) Iedereen begint te springen en elkaar woest zwetend te omarmen; kennelijk is er een beker gehaald. Of een tussenfinale bereikt. Of zoiets.

Misschien lijkt mijn EK-probleem ook wel op een depressie. Ik heb namelijk ook eens gelezen (ja, ik lees wat af over psychische stoornissen, heerlijke kost is dat) dat depressieve mensen zich voelen alsof ze in een glazen stolp zitten. Ze kunnen met niemand echt contact maken en ze kunnen al helemaal niet meegaan in de blijdschap of juist het verdriet van de mensen om zich heen. Er zit namelijk een glazen stolp tussen.

Ik voelde me heel erg in een glazen stolp toen ik dit weekeinde op een onbewaakt moment naar Jack van Gelder zapte, die met een hoop mannen en bellen rode wijn zat te preluderen op het EK. Ze lieten een ingewikkeld overzicht zien van de verschillende poules waarin de landen zijn ingedeeld. Heel kort werd dat overzicht getoond, want, aldus Jack: ‘Die poules kan iedereen inmiddels wel dromen.’ Nee, Jack, die poules kan helemaal niet iedereen dromen. Sterker nog, ik weet niet eens met wie Nederland in de poule zit. Sterker nog, ik kwam er gisteren tijdens een argeloos gesprek over voetbal (niemand wil over iets anders praten) achter dat het EK in 2000 in Nederland plaatsvond, en dat had ik dus helemaal niet opgemerkt. Ik zit, wat voetbal betreft, al jaren in een hele dikke glazen stolp.

Ik zal ermee moeten leren leven dat ik mij de komende weken een autist-slash-depressieveling zal voelen. Maar als alles weer voorbij is en de rest van Europa moet afkicken van die heerlijke weken, zal ik weer uit mijn stolp kruipen en gelukkig zijn.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf