Nadal laat in finale niets heel van Federer

Gravelkoning Nadal speelt in de tennisfinale in Parijs met de nummer één van de wereld. Hij lijkt sterk genoeg om na Roland Garros ook Wimbledon op zijn naam te schrijven.

Björn Borg die vanaf de eretribune een finale tussen Roger Federer en Rafael Nadal bekijkt. Het is geen alledaags verschijnsel. Maar áls het gebeurt, wordt er geschiedenis geschreven. Dat bleek toen Federer vorig jaar onder het toeziend oog van de Zweedse tennislegende diens record van vijf opeenvolgende Wimbledontitels evenaarde. En dat gebeurde gisteren weer toen Nadal voor de vierde keer op rij de Coupe des Mousquetaires in ontvangst nam na een verpletterende 6-1, 6-3 en 6-0 overwinning – iets dat alleen Borg voor hem lukte tussen 1978 en 1981.

Federer en Nadal zijn al drie jaar lang elkaars grootste concurrenten. Maar gisteren leek er meer voor beide tennissers op het spel te staan dan bij hun zestien voorgaande ontmoetingen. De Zwitserse nummer één had vrijdag laten weten dat hij de titel in Parijs als de kroon op zijn tien jaar lange profcarrière zou beschouwen. En de Spanjaard besefte dat hij met zijn vierde titel in Parijs meer kans maakt om Borgs andere record te evenaren: Wimbledon en Roland Garros winnen in één jaar.

„Als Nadal wint, maakt hij veel kans om dit jaar ook Wimbledon te winnen”, stelde Borg voor de beladen finale in Parijs. „Het vergt mentaal en fysiek veel van hem, maar hij krijgt er ook veel zelfvertrouwen voor terug. Misschien wel genoeg om beide grandslamtitels in één jaar te winnen.”

Bij de wedkantoren werd de afgelopen dagen massaal ingezet op Nadal. Niet alleen omdat hij in Parijs nog nooit een wedstrijd heeft verloren, maar ook omdat de Spanjaard dit jaar ongenaakbaar lijkt. Nadal verloor slechts 37 games in de aanloop naar de finale; het op twee na laagste aantal van een speler in de afgelopen veertig jaar; alleen Borg verloor twee keer nog minder games. „Rafa is niet onverslaanbaar”, stelde oom Toni Nadal nadat zijn pupil met overmacht de halve finale van Novak Djokovic had gewonnen. „Maar ik heb hem in Parijs nooit beter zien spelen dan dit jaar.”

Wie Nadal gisteren zag tennissen tegen de nummer één, kan die conclusie alleen maar onderschrijven. De king of clay, zoals hij wordt genoemd, declasseerde zijn collega als nooit tevoren. Zozeer zelfs, dat je als neutrale toeschouwer niet aan een gevoel van plaatsvervangende schaamte kon ontkomen. Waar was de twaalfvoudig grandslamwinnaar met de fluwelen forehand? De man met de perfecte timing, de verrassende versnelling. Was het misschien zijn tweelingbroer die op de baan stond? Veel van de 15.000 toeschouwers in Court Philippe Chatrier moeten gisteren soortgelijke gevoelens hebben gehad.

Al in de eerste game van de wedstrijd werd er iets zichtbaar van het grote krachtsverschil tussen de nummer één en twee van de wereld. Nadal dwong twee breekpunten af, waarvan hij de laatste benutte na een mishit van zijn tegenstander. De Spanjaard liep in een half uur uit naar 6-1 en stond in de laatste vier games slechts één punt aan Federer af.

In het tweede bedrijf leek de Zwitser enigszins te herstellen van de schrik, maar hij kon geen goed antwoord vinden op het solide baselinespel van zijn opponent. Toen hij die na drie kwartier eindelijk een keer brak, gaf het publiek hem een staande ovatie. Het gebaar was bedoeld als steunbetuiging, want van echte appreciatie voor het spel van de ranglijstaanvoerder kon geen sprake zijn. Met 35 onnodige fouten en een winstpercentage van 21 procent op zijn tweede service, speelde Federer ver onder zijn kunnen.

Na het tweede bedrijf met 6-3 te hebben gewonnen, behield Nadal zijn concentratie in de beslissende set. Hij stelde de winst al na 108 minuten veilig – de snelste overwinning in een mannenfinale sinds bijna drie decennia. Anders dan veel van zijn voorgangers rolde Nadal niet als een uitzinnige over de baan nadat hij zijn eerste matchpoint had benut. In plaats daarvan liep hij met uitgestoken hand richting zijn tegenstander. „Ik speelde een perfecte wedstrijd”, zei hij nadat hij de beker van Björn Borg in ontvangst had genomen. Om zich vervolgens bij de nummer één te excuseren voor zijn overwinning. „Roger speelde goed. Ik wil hem graag bedanken voor zijn sportieve houding op de baan.”

Federer nam het compliment in ontvangst als een boer met kiespijn. Met name de laatste set moet Fed Express als een strafexercitie hebben ervaren. De laatste keer dat hij met 6-0 verloor was in 1999, toen de Zimbabweaan Byron Black hem in de eerste ronde van Queen’s alle hoeken van de baan liet zien. „Rafa is heel sterk”, concludeerde de verliezer. „Hij domineerde dit toernooi zoals nooit een speler voor hem heeft gedaan – op Björn Borg na. Verliezen in de finale is nooit leuk, maar ik beloof volgend jaar weer een nieuwe poging te wagen.”