Clinton zegt Obama na: ‘Yes, we can’

Hillary vertrok zaterdag officieel uit de race om het presidentschap. Maar haar politieke ambities zijn nog lang niet vervlogen.

Clinton tijdens de speech waarin ze zaterdag Obama steunde Foto AFP US Senator Hillary Rodham Clinton speaks to supporters at the National Building Museum June 7, 2008 in Washington, DC. Clinton on Saturday threw her full support and energy behind Barack Obama, as she endorsed the Democratic White House nominee and vowed to do all she could to send him to the White House. (Photo by Win McNamee/Getty Images) AFP = FOR NEWSPAPER, INTERNET, TELCOS AND TELEVISION USE ONLY = AFP

In de lawaaierige ontvangst ging het voor een groot deel verloren. Hillary Clinton betrad afgelopen zaterdag het podium op de brave klanken van het liedje ‘Better Days’ van rockband de Goo Goo Dolls. Laatste refreinregels:

Because everyone is forgiven now

Because tonight's the night the world begins again

Vergiffenis en een nieuw begin – dat was de onderliggende boodschap: Clinton nam zaterdag in haar eigen beleving geen afscheid van de Amerikaanse politiek.

Zeker, ze schortte haar campagne op, en schaarde zich met haar volle politieke gewicht achter de kandidatuur van Barack Obama. Alle opzetjes en achterommetjes van de laatste maanden, alle kwetsuren, waren vergeven en vergeten.

Maar de gedachte mocht niet postvatten dat zij Washington met de staart tussen de benen zou verlaten. „Ze heeft in deze campagne een indrukwekkende achterban opgebouwd. Dat zal ze vandaag opnieuw laten zien”, zei topadviseur Ann Lewis voorafgaand aan de toespraak. En om de ambivalentie van de dag verder te benadrukken vertelde Lewis, al jaren vertrouweling van Hillary, dat zijzelf niet van plan is mensen nu te adviseren Obama te steunen. „Neen, die kans laat ik gráág aan me voorbijgaan.”

Maar officieel verliep alles volgens de strakke regie die Clintons optredens eigen zijn. Een week eerder, toen de partij de eis afwees om de voorverkiezingen van Florida en Michigan volledig mee te laten tellen, lieten haar aanhangers hun woede nog de vrije loop. Maar afgelopen zaterdag mochten ze zelfs hun blauw-witte Hillary-borden niet mee naar binnen nemen. En hun heldin zelf verscheen in het zwart op het podium.

Alleen Bill, de Big Dog, leek zich opnieuw aan het script te onttrekken: de paar minuten dat hij zijn echtgenote op het podium vergezelde keek hij zo droevig dat het leek alsof hij elk moment de controle over zichzelf kon verliezen.

Tijdens haar toespraak kon je, lopend door het publiek, voelen hoeveel hartstocht Hillary Clinton ook na een nederlaag nog losmaakt. De getroffen gezichten, de bijna fysieke behoefte te joelen en juichen na elke uithaal, de holle ogen toen hun heldin zich voor het eerst achter Obama schaarde. Sommige vrouwen, behangen met Hillary-buttons, stapten witheet op. „Oh nó! Nó way!”

Maar verreweg de meeste aanhangers lieten zich door haar in het kamp van Obama praten. Het eerste deel van de toespraak reserveerde Clinton om de verworvenheden van haar campagne te benadrukken. De bijna 18 miljoen kiezers die evenzoveel barstjes in het glazen plafond hadden aangebracht. Jonge vrouwen die na deze campagne tegen zichzelf zeggen: ik kan alles bereiken. De volgende keer zal het niets bijzonders meer zijn als een vrouw voorverkiezingen wint.

Maar al snel begon zij Obama te prijzen, en na het eerste boegeroep deed ze er een schepje bovenop, en later nog één, en nog één, net zolang totdat het verzet van haar aanhang brak. „Ik heb zijn kracht, zijn overtuiging, zijn gratie en slimheid van dichtbij kunnen bekijken”, zei ze. Tussendoor bleef ze ook over zichzelf praten. Ze zal blijven vechten voor haar miljoenen mensen die in de voorrondes op haar stemden, zei ze. „Jullie zullen mij altijd in de frontlinie van de democratie aantreffen.”

En hoewel ze gisteren voor een week vakantie vertrok, kwamen dezelfde dag alweer berichten naar buiten dat ze haar belangstelling voor het vicepresidentschap nog lang niet opgegeven heeft.

De geruchten hingen zaterdag al in de lucht. Gireesh Bembalkar, als fondsenwerver lid van de financiële commissie van haar campagneteam, vertelde toen dat er voor Clinton vele mogelijkheden overblijven. „Deze vrouw, dit gouden kind van Amerika, is niet van plan het openbare leven te verlaten.” Vicepresident leek hem de beste optie. Maar lid van het Hooggerechtshof of meerderheidsleider in de Senaat kan ook. „Of president in 2012, nadat Barack in november heeft verloren.”

Toen de zaal zaterdag voor negentig procent leeg was, en een laatste plukje oudere supporters achter het hek wachtte om Hillary de hand te schudden, vertelde schrijfster Georgina Marrero dat ze een raar gevoel aan de middag had overgehouden.

Ze was nu wel overtuigd dat ze Obama moest steunen – en niet McCain, zoals ze vorige week nog in een opwelling had geroepen. Tegelijk moest ze de hele middag aan haar overleden moeder denken, die haar leven lang vocht tegen onderdrukking van vrouwen. Zij zou, dacht Marrero, bijzonder trots op Hillary zijn geweest. „Dat moet ze toch even weten, vind je niet?”