Opinie

    • Youp van ’t Hek

Theotraal

Hoe leg ik het collega Maassen nou uit? We zijn Amsterdammers en Amsterdammers steken pas over als het voetgangerslicht op rood springt. Als iets niet mag dan gaat het bij ons kriebelen. Ik vrees dat hij bij zijn eerstvolgende Amsterdamse optreden kan rekenen op een zee van flitslicht. Wel een vrolijk gozertje die Theo. Jat af en toe een bekertje uit de prijzenkast van PSV en geeft die later weer keurig terug. Ik doe dat bij Ajax ook wel eens, maar daar merkt niemand het. De Amsterdamse prijzenkast is veel te vol. Wij letten hier niet op een Europacup meer of minder.

Wel interessant dat hij het zaterdagavond aan de zaal overliet of hij die camera zou mollen of niet. Schitterend uitgangspunt voor puur cabaret. Het klapvee dat bepaalt. De democratie van Rita. 2008 ten voeten uit. U zegt, wij draaien. Prachtig was het geweest als Theo op het moment dat het volk middels een denderend applaus besliste dat de camera van dat lieve meisje stuk mocht, zijn optreden had stil gelegd en naar huis was gegaan. Voor dat crapuul wil je niet spelen. Dat geteisem wil je niet in je zaal. Dan had je schitterende theatrale verwarring gehad. En: iedereen had achteraf uiteraard ontkend dat hij geklapt had.

Of, zoals ik nu in een paar reacties las, dat mensen klapten omdat ze dachten dat het bij de show hoorde. Maar wel geklapt dus. Geklapt of niet geklapt. That’s the question!

Hoe ik omga met fotografen? Dat soort dingen los je op met een grapje. Dat is namelijk mijn vak. Bij mij gebeurde het een keer in de tijd dat er nog filmpjes in het toestel zaten. Ik vroeg de camera aan de fotograferende dame en vertelde dat ze hem na de voorstelling op kon komen halen. Dat deed ze keurig. Ze mocht ook nog even met me op de foto. Later kreeg ik een boze brief van haar omdat ze bij de plaatselijke fotohandel nogal voor schut had gestaan. Dat klopte. Alle theatertechnici hadden in de pauze hun broek laten zakken en hun geslachtsdeel van zeer dichtbij laten vastleggen. En toen moest de keurige mevrouw aan de man van de plaatselijke fotowinkel uitleggen dat dit niet haar nieuwe hobby was. Of ik dat grappig vind? Zeer grappig zelfs. Sterker nog: ik had het bedacht. Tourneehumor noemen we dat.

Het camera-incident kan natuurlijk ook Brabantse folklore zijn. Dat ze in Eindhoven zo met elkaar omgaan. Dat je na het fout parkeren van je auto je vervoermiddel terugvindt zonder buitenspiegels, met een geknakte antenne en vier lekke banden. Dit alles onder het motto: Wie geen borden kan lezen moet maar voelen. Maar goed: Theo heeft zijn excuses aangeboden en de storm in het glas water is alweer gaan liggen.

Over verontschuldigingen gesproken: Vandaag wil ik mijn oprechte excuses aanbieden aan embryominister Rouvoet. Ik heb in mijn stukje van vorige week een grove fout gemaakt door te stellen dat het secretariaat van zijn ministerie voorafgaand aan een bezoek van de minister belt met de mededeling dat de heer Rouvoet het op prijs stelt als hij met Excellentie wordt aangesproken. Dat is onjuist. Naar aanleiding van dat stukje ontstond er licht rumoer op de radio, internet en in diverse kranten. Ik las dat de minister her en der beschimpt is om dit ijdele gedrag. Daarom heb ik de feiten over deze kwestie nog even extra goed gecheckt. En inderdaad: ik heb mijn zegsman verkeerd geciteerd. En dat wil ik, zeker in het belang van de heer Rouvoet, onmiddellijk rechtzetten. Ik ben niet te groot om te buigen als ik een domme fout heb gemaakt. Zoals in dit geval: een voor de minister beschadigende fout. Er is door zijn secretariaat namelijk niet gebeld met het verzoek dat onze André graag Excellentie genoemd wil worden. Er is door het secretariaat gezegd dat de minister graag Zijne Excellentie genoemd wil worden. Sorry dus.

Zelf ontkent de woordvoerder van André dat het gevraagd is, maar volgens mij mag je van God niet jokken.

Youp van ’t Hek

    • Youp van ’t Hek