Laura en Lars op zoek naar het gouden hart

Theater Laura en Lars door Laura van Dolron. Gezien 5/6 Frascati, Amsterdam. Tournee t/m 30 okt. Info www.frascati.nl.

Als kind moest de Deense cineast Lars von Trier zijn lievelingsboek Het meisje met het gouden hart voorlezen aan zijn communistische ouders. Zijn moeder dwong hem het bourgeois boek in de prullenbak te gooien. Sindsdien maakt hij films over meisje met gouden harten, die in de prullenbak belanden.

Dat is in ieder geval de analyse van Laura van Dolron in haar nieuwe monoloog Laura en Lars, waarin zijn Von Trier van repliek dient, zoals ze in eerdere voorstellingen reageerde op bijvoorbeeld schrijver Henry D. Thoreau en president Bush. Van Dolron voelt zich verwant met Von Trier omdat hij meisjes met gouden harten als hoofdpersonen durft te nemen, en omdat hij de vraag ‘hoe moet je een goed mens zijn’ als uitgangspunt van zijn oeuvre neemt. Maar ze verafschuwt zijn neiging om die meisjes te vernietigen. Daar wil zij een all the way positief verhaal tegenover stellen.

Of ze nu voor anderen schrijft, of haar teksten zelf uitvoert, het is altijd net alsof je bij Van Dolron op de bank zit tv te kijken of boeken te lezen. Zij vertelt ze enthousiast na, zet haar eigen meningen en ervaringen ertegenover, en komt met intelligente inzichten.

Als verwijzing naar de kale, directe vorm van de stand up comedy, noemde ze haar eerdere voorstellingen stand up philosophy. Omdat zij de nadruk dit keer meer legt op het zelfonderzoek, noemt ze deze voorstelling stand up therapy. Het verschil is niet groot: al haar voorstellingen gaan over haar zoektocht naar nieuw idealisme.

Ze is daarin niet uniek. Het zo zwarte mogelijk schilderen van de wereld raakt passé in het theater, de happy ending is nu nog gewaagd, maar gaat het helemaal maken. Een neo-positivo als Van Dolron ontkent het wereldleed niet, maar eindigt wel met hoop, en een uplifting boodschap. Waarvoor dank.