Glijdende schaal

Ik kan me tot op zekere hoogte voorstellen dat mensen als de Hollands-Dagboek-schrijver Margot Keune(Zaterdag &cetera, 31 mei) alles aangrijpen en voor een stamceltherapie naar China gaan. Het lijkt me erg moeilijk als je lichaam het laat afweten... maar toch lijkt me een kanttekening op zijn plaats.

Je kunt jezelf natuurlijk voorhouden dat `recycling` altijd beter (ethischer?) is dan de prullenbak, maar het is niet onbelangrijk om een fase terug te gaan en te kijken of je vooronderstellingen wel deugen. Het zijn, gelukkig, niet alleen christenen die ethische bezwaren hebben tegen abortus, onverschillig het aantal weken. In Keunes optiek word je kennelijk pas mens als je het geluk hebt voldragen uit de baarmoeder te komen. Toch bestaat zijzelf bij de gratie van het feit dat haar moeder geen abortus heeft laten plegen.

Ze kan om de gemoedsrust wat te ontzien de terminologie aanpassen en versluierend spreken van foetussen en zelfs een kindje van zeven maanden nog als embryo bestempelen, maar dan zou ik toch haar willen aanraden het woordenboek er even op na te slaan of zich wat meer in deze materie te verdiepen. Wie kan haar garanderen dat de stamcellen voor haar behandeling afkomstig zijn van niet-dubieuze gevallen? Zelfs dan blijven het nog altijd mensenkinderen die niet mochten worden geboren. Opmerkelijk genoeg is het juist in China altijd gebruikelijk om de leeftijd te berekenen vanaf de conceptie.

Een Nederlandse abortusarts gaf desgevraagd eens toe dat hij zijn werk niet zou kunnen blijven doen als hij er achter zou komen dat de door hem gehanteerde grenzen en criteria niet blijken te kloppen. En naarmate de neonatologie voortschrijdt en er meer inzicht ontstaat in de mens in wording... lijkt de kans daarop groter. De glijdende schaal waar sommigen voor vrezen, is niet geheel denkbeeldig. Niet alles wat technisch mogelijk is, hoeft rücksichtslos toegepast te worden.