Zielige Cherie heeft maar drie huizen

Cherie Blair: Speaking for Myself. The Autobiography. Little, Brown. 422 blz. € 24,–. Vertaald door Bep Fontijn, Amy Bais, Frank Reusink en Philia de Boer als In mijn eigen woorden. Arena, 432 blz. € 19,95

De leden van Tony Blairs hofhuishouding verdienen een eigen boekenplank. Drie rancuneuze ex-ministers, twee spindoctors, een boze ambassadeur, een hofjournalist, de loyale vicepremier en de fondsenwerver hebben hun straatje al schoongeveegd in zogeheten instant memoirs. Dat zijn razendsnel, soms door ghostwriters geschreven autobiografieën, waarvan de publicatiedatum afhangt van de actualiteit en waaruit gedeeltes voor veel geld worden verkocht aan een van de Britse zondagskranten.

Het jongste fabrikaat komt van Cherie Blair. In Speaking for Myself vertelt ze over haar moeizame jeugd binnen een gebroken gezin in Liverpool, haar enerverende liefdesleven als studente, haar eeuwige liefde voor Tony en over hoe ze haar leven als premiersvrouw, probeerde te combineren met dat van topadvocate, moeder en amateurmakelaar. Er staat weinig schokkends in, misschien omdat ze haar man niet voor de voeten wilde lopen. Wel geeft ze openheid over de conceptie van baby Leo tijdens het jaarlijkse weekeinde bij de koningin. Omdat hofpersoneel bij een eerder bezoek alle koffers had opengemaakt, had ze uit verlegenheid geen anticonceptie naar Balmoral meegenomen. Het paleis was ijskoud, zodat de Blairs vroeg naar bed gingen en zich opwarmden met een vrijpartij.

Wie minder in het seksleven van mevrouw Blair geïnteresseerd is, maar meer in de burenruzie tussen haar man en zijn rivaal Gordon Brown, treft het niet. Ondanks een voorschot van een miljoen pond, houdt Cherie Blair zich op de vlakte. Okay, ze was ziedend over Browns beslissing in 1997 om ministers uit te zonderen van een door het parlement goedgekeurde salarisverhoging. Hierdoor moest het gezin Blair de Londense woning opgeven, zodat men slechts de beschikking had over een huis in het kiesdistrict Sedgefield, de ambtswoning op Downing Street en het buitenverblijf Chequers.

Haar obsessie voor geld en onroerend goed, die in 2002 leidde tot ‘Cheriegate’ – de aankoop van twee flats in Bristol waarbij ze hulp kreeg van een veroordeelde oplichter – is een terugkerend motief. Ze schrijft haar materialisme toe aan haar wortels als working class girl – een ietwat dubieuze classificatie omdat vader acteur was en moeder een reisagente.

Cherie’s boek, vol zelfmedelijden in plaats van zelfbespiegeling, staat dichter bij een celebrity-autobiografie dan bij een boek als het vorig jaar verschenen A Memoir van Clarissa Eden, de oudste nog levende premiersvrouw. De weduwe van Anthony Eden en het nichtje van Winston Churchill publiceerde een halve eeuw na haar vertrek uit Downing Street, een autobiografie doorspekt met humor, onbevangenheid, reflectie en fascinerende anekdotes. Dit alles ontbreekt in Speaking for Myself.